7.
Η ομιλία για τον χρόνο (δεύτερη)
147.
«Υπάρχουν, μοναχοί, αυτοί οι τέσσερις χρόνοι που όταν αναπτύσσονται ορθά και εφαρμόζονται ορθά, σταδιακά οδηγούν στην εξάλειψη των νοητικών διαφθορών.
Ποιοι τέσσερις;
Την κατάλληλη στιγμή η ακοή της Διδασκαλίας, την κατάλληλη στιγμή η συζήτηση της Διδασκαλίας, την κατάλληλη στιγμή η διεισδυτική κατανόηση, την κατάλληλη στιγμή η διόραση -
αυτοί, μοναχοί, είναι οι τέσσερις χρόνοι που όταν αναπτύσσονται ορθά και εφαρμόζονται ορθά, σταδιακά οδηγούν στην εξάλειψη των νοητικών διαφθορών.
«Όπως, μοναχοί, όταν ο ουρανός βρέχει με μεγάλες σταγόνες στην κορυφή του βουνού, εκείνο το νερό κυλώντας κατά την κλίση γεμίζει τις σχισμές, τις ρωγμές και τα ρυάκια του βουνού· όταν οι σχισμές, οι ρωγμές και τα ρυάκια του βουνού γεμίσουν, γεμίζουν τις μικρές λίμνες· όταν οι μικρές λίμνες γεμίσουν, γεμίζουν τις μεγάλες λίμνες· όταν οι μεγάλες λίμνες γεμίσουν, γεμίζουν τα μικρά ποτάμια· όταν τα μικρά ποτάμια γεμίσουν, γεμίζουν τα μεγάλα ποτάμια· όταν τα μεγάλα ποτάμια γεμίσουν, γεμίζουν τη θάλασσα. Ακριβώς έτσι, μοναχοί, αυτοί οι τέσσερις χρόνοι όταν αναπτύσσονται ορθά και εφαρμόζονται ορθά, σταδιακά οδηγούν στην εξάλειψη των νοητικών διαφθορών». Έβδομη.