8.
Η δεύτερη ομιλία για τον ζυγό με την τρύπα
1118.
«Όπως, μοναχοί, αυτή η μεγάλη γη θα ήταν καλυμμένη με νερό.
Εκεί ένας άνθρωπος θα έριχνε έναν ζυγό με μία τρύπα.
Αυτόν ο ανατολικός άνεμος θα τον έσπρωχνε προς τα δυτικά, ο δυτικός άνεμος θα τον έσπρωχνε προς τα ανατολικά, ο βόρειος άνεμος θα τον έσπρωχνε προς τα νότια, ο νότιος άνεμος θα τον έσπρωχνε προς τα βόρεια.
Εκεί θα υπήρχε μια τυφλή χελώνα.
Αυτή θα αναδυόταν μία φορά κάθε εκατό χρόνια.
Τι νομίζετε, μοναχοί, θα μπορούσε άραγε εκείνη η τυφλή χελώνα, αναδυόμενη μία φορά κάθε εκατό χρόνια, να περάσει τον λαιμό της σε εκείνον τον ζυγό με τη μία τρύπα;»
«Αυτό είναι τυχαίο, σεβάσμιε κύριε, που εκείνη η τυφλή χελώνα, αναδυόμενη μία φορά κάθε εκατό χρόνια, θα περνούσε τον λαιμό της σε εκείνον τον ζυγό με τη μία τρύπα».
«Έτσι τυχαίο είναι αυτό, μοναχοί, που κάποιος αποκτά ανθρώπινη ύπαρξη. Έτσι τυχαίο είναι αυτό, μοναχοί, που ο Τατχάγκατα εγείρεται στον κόσμο, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος. Έτσι τυχαίο είναι αυτό, μοναχοί, που η Διδασκαλία και διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα λάμπει στον κόσμο. Αυτός, μοναχοί, έχει αποκτήσει ανθρώπινη ύπαρξη, ο Τατχάγκατα έχει εγερθεί στον κόσμο, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, και η Διδασκαλία και διαγωγή που διακηρύχθηκε από τον Τατχάγκατα λάμπει στον κόσμο.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Όγδοη.