9.
Η δεύτερη ομιλία για το σύννεφο
157.
«Όπως, μοναχοί, ένα εγερθέν μεγάλο σύννεφο, αυτό ένας μεγάλος άνεμος το εξαφανίζει ακόμη στη μέση, το κατευνάζει·
ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει ακόμη στη μέση, τις κατευνάζει.
Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει ακόμη στη μέση, τις κατευνάζει;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει την ορθή άποψη... κ.λπ...
αναπτύσσει την ορθή αυτοσυγκέντρωση, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει ακόμη στη μέση, τις κατευνάζει».
Ένατη.