9.
Η δεύτερη ομιλία στον δημόσιο ξενώνα από τούβλα
1005.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Ο μοναχός που ονομαζόταν Ασόκα, σεβάσμιε κύριε, πέθανε·
ποιος είναι ο προορισμός του, ποια η μελλοντική ζωή του;
Η μοναχή που ονομαζόταν Ασόκα, σεβάσμιε κύριε, πέθανε... κ.λπ...
Ο λαϊκός ακόλουθος που ονομαζόταν Ασόκα, σεβάσμιε κύριε, πέθανε... κ.λπ...
Η λαϊκή ακόλουθος που ονομαζόταν Ασόκα, σεβάσμιε κύριε, πέθανε·
ποιος είναι ο προορισμός της, ποια η μελλοντική ζωή της;»
«Ο Ασόκα, Άναντα, μοναχός που πέθανε, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε... κ.λπ...
Αυτός, Άναντα, είναι ο καθρέφτης της Διδασκαλίας, η επεξήγηση της Διδασκαλίας· με τον οποίο προικισμένος ένας ευγενής μαθητής, αν επιθυμεί, μπορεί ο ίδιος να διακηρύξει για τον εαυτό του - 'Η κόλαση έχει εξαλειφθεί για μένα, το ζωικό βασίλειο έχει εξαλειφθεί, η σφαίρα των φαντασμάτων έχει εξαλειφθεί, ο κόσμος της αθλιότητας, ο κακότυχος κόσμος, ο κόσμος του ξεπεσμού έχει εξαλειφθεί· είμαι εισερχόμενος στο ρεύμα, μη υποκείμενος πλέον σε ξεπεσμό σε κατώτερους κόσμους, βέβαιος, κατευθυνόμενος στην ανώτατη φώτιση'». Ένατη.