7.
Η δεύτερη ομιλία για την εγκατάλειψη της άγνοιας
80.
Τότε κάποιος μοναχός... κ.λπ...
είπε αυτό:
«Υπάρχει άραγε, σεβάσμιε κύριε, ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Υπάρχει, μοναχέ, ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται».
«Ποιο όμως, σεβάσμιε κύριε, είναι το ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Η άγνοια, μοναχέ, είναι το ένα φαινόμενο με την εγκατάλειψη του οποίου η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται».
«Πώς όμως, σεβάσμιε κύριε, σε αυτόν που γνωρίζει πώς και βλέπει πώς, η άγνοια εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται;»
«Εδώ, μοναχέ, ένας μοναχός έχει ακούσει: 'όλα τα φαινόμενα δεν είναι κατάλληλα για προσκόλληση'. Και έτσι αυτό, μοναχέ, ένας μοναχός έχει ακούσει: 'όλα τα φαινόμενα δεν είναι κατάλληλα για προσκόλληση'. Αυτός γνωρίζει άμεσα κάθε φαινόμενο· έχοντας γνωρίσει άμεσα κάθε φαινόμενο, κατανοεί πλήρως κάθε φαινόμενο· έχοντας κατανοήσει πλήρως κάθε φαινόμενο, βλέπει όλα τα χαρακτηριστικά ως κάτι άλλο, βλέπει το μάτι ως κάτι άλλο, τις υλικές μορφές... η οφθαλμική συνείδηση... την οφθαλμική επαφή... ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό βλέπει ως κάτι άλλο... κ.λπ... βλέπει τον νου ως κάτι άλλο, τα νοητικά φαινόμενα... η νοητική συνείδηση... τη νοητική επαφή... ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό βλέπει ως κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν, μοναχέ, σε αυτόν που γνωρίζει έτσι και βλέπει έτσι, η άγνοια του μοναχού εγκαταλείπεται, η αληθινή γνώση εγείρεται». Έβδομη.