9.
Η δεύτερη ομιλία για το μη δικό σας
102.
«Ό,τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας, αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Και τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας;
Το μάτι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας.
Αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Οι υλικές μορφές δεν είναι δικές σας.
Αυτές εγκαταλείψτε.
Αυτές που έχουν εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Η οφθαλμική συνείδηση δεν είναι δική σας.
Αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Η οφθαλμική επαφή δεν είναι δική σας.
Αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτή που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία... κ.λπ...
ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν είναι δικό σας.
Αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Ό,τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας, αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία».
Ένατη.