8.
Η δεύτερη ομιλία για τη λαχτάρα
91.
«Η λαχτάρα, μοναχοί, είναι αρρώστια, η λαχτάρα είναι απόστημα, η λαχτάρα είναι βέλος.
Γι' αυτό, μοναχοί, ο Τατχάγκατα διαμένει χωρίς λαχτάρα, έχοντας αφαιρέσει το βέλος.
Γι' αυτό, μοναχοί, αν ένας μοναχός επιθυμούσε 'να διαμένω χωρίς λαχτάρα, έχοντας αφαιρέσει το βέλος', δεν θα φανταζόταν το μάτι, δεν θα φανταζόταν στο μάτι, δεν θα φανταζόταν από το μάτι, δεν θα φανταζόταν ότι το μάτι είναι δικό μου·
δεν θα φανταζόταν τις υλικές μορφές...
η οφθαλμική συνείδηση...
την οφθαλμική επαφή...
ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν θα φανταζόταν, και σε αυτό δεν θα φανταζόταν, και από αυτό δεν θα φανταζόταν, δεν θα φανταζόταν ότι αυτό είναι δικό μου.
Διότι ό,τι φαντάζεται, μοναχοί, σε ό,τι φαντάζεται, από ό,τι φαντάζεται, ό,τι φαντάζεται ότι είναι δικό μου, αυτό γίνεται διαφορετικό από εκείνο.
Ο κόσμος, γινόμενος διαφορετικός, προσκολλημένος στην ύπαρξη, απολαμβάνει μόνο την ύπαρξη... κ.λπ...
«Δεν θα φανταζόταν τη γλώσσα, δεν θα φανταζόταν στη γλώσσα, δεν θα φανταζόταν από τη γλώσσα, δεν θα φανταζόταν ότι η γλώσσα είναι δική μου· δεν θα φανταζόταν τις γεύσεις... η γλωσσική συνείδηση... τη γλωσσική επαφή... ό,τι εγείρεται με τη γλωσσική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν θα φανταζόταν, και σε αυτό δεν θα φανταζόταν, και από αυτό δεν θα φανταζόταν, δεν θα φανταζόταν ότι αυτό είναι δικό μου. Διότι ό,τι φαντάζεται, μοναχοί, σε ό,τι φαντάζεται, από ό,τι φαντάζεται, ό,τι φαντάζεται ότι είναι δικό μου, αυτό γίνεται διαφορετικό από εκείνο. Ο κόσμος, γινόμενος διαφορετικός, προσκολλημένος στην ύπαρξη, απολαμβάνει μόνο την ύπαρξη... κ.λπ...
«Δεν θα φανταζόταν τον νου, δεν θα φανταζόταν στον νου, δεν θα φανταζόταν από τον νου, δεν θα φανταζόταν ότι ο νους είναι δικός μου... η νοητική συνείδηση... τη νοητική επαφή... ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό δεν θα φανταζόταν, και σε αυτό δεν θα φανταζόταν, και από αυτό δεν θα φανταζόταν, δεν θα φανταζόταν ότι αυτό είναι δικό μου. Διότι ό,τι φαντάζεται, μοναχοί, σε ό,τι φαντάζεται, από ό,τι φαντάζεται, ό,τι φαντάζεται ότι είναι δικό μου, αυτό γίνεται διαφορετικό από εκείνο. Ο κόσμος, γινόμενος διαφορετικός, προσκολλημένος στην ύπαρξη, απολαμβάνει μόνο την ύπαρξη.
«Όσα είναι τα συναθροίσματα, τα στοιχεία και οι αισθητήριες βάσεις, μοναχοί, και αυτά δεν θα φανταζόταν, και σε αυτά δεν θα φανταζόταν, και από αυτά δεν θα φανταζόταν, δεν θα φανταζόταν ότι αυτά είναι δικά μου. Αυτός, έτσι μη φανταζόμενος, δεν προσκολλάται σε τίποτα στον κόσμο. Μη προσκολλώμενος δεν ταράζεται. Μη ταραζόμενος επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα μέσα του. Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'». Όγδοη.