7.
Η δεύτερη ομιλία για τους ασκητές και τους βραχμάνους
477.
«Όποιοι ασκητές ή βραχμάνοι, μοναχοί, δεν κατανοούν την ικανότητα της πίστης, δεν κατανοούν την προέλευση της ικανότητας της πίστης, δεν κατανοούν την παύση της ικανότητας της πίστης, δεν κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ικανότητας της πίστης·
δεν κατανοούν την ικανότητα της ενεργητικότητας... κ.λπ...
δεν κατανοούν την ικανότητα της μνήμης... κ.λπ...
δεν κατανοούν την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης... κ.λπ...
δεν κατανοούν την ικανότητα της σοφίας, δεν κατανοούν την προέλευση της ικανότητας της σοφίας, δεν κατανοούν την παύση της ικανότητας της σοφίας, δεν κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ικανότητας της σοφίας, αυτοί, μοναχοί, δεν είναι για μένα ασκητές ή βραχμάνοι, ούτε μεταξύ των ασκητών θεωρούνται ασκητές ούτε μεταξύ των βραχμάνων θεωρούνται βραχμάνοι· και αυτοί οι σεβάσμιοι δεν διαμένουν έχοντας οι ίδιοι πραγματοποιήσει με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, τον σκοπό της ασκητικής ζωής ή τον σκοπό της αφοσίωσης στην άγια ζωή.
«Όποιοι όμως ασκητές ή βραχμάνοι, μοναχοί, κατανοούν την ικανότητα της πίστης, κατανοούν την προέλευση της ικανότητας της πίστης, κατανοούν την παύση της ικανότητας της πίστης, κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ικανότητας της πίστης· κατανοούν την ικανότητα της ενεργητικότητας, κατανοούν την προέλευση της ικανότητας της ενεργητικότητας, κατανοούν την παύση της ικανότητας της ενεργητικότητας, κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ικανότητας της ενεργητικότητας· κατανοούν την ικανότητα της μνήμης... κ.λπ... κατανοούν την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης... κ.λπ... κατανοούν την ικανότητα της σοφίας, κατανοούν την προέλευση της ικανότητας της σοφίας, κατανοούν την παύση της ικανότητας της σοφίας, κατανοούν την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ικανότητας της σοφίας, αυτοί, μοναχοί, είναι για μένα ασκητές ή βραχμάνοι, και μεταξύ των ασκητών θεωρούνται ασκητές και μεταξύ των βραχμάνων θεωρούνται βραχμάνοι· και αυτοί οι σεβάσμιοι διαμένουν έχοντας οι ίδιοι πραγματοποιήσει με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, τον σκοπό της ασκητικής ζωής και τον σκοπό της αφοσίωσης στην άγια ζωή». Έβδομη.