6.
Η δεύτερη ομιλία για τον Άναντα
264.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Στον σεβάσμιο Άναντα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Ποιο άραγε, Άναντα, είναι το αίσθημα, ποια είναι η προέλευση του αισθήματος, ποια είναι η παύση του αισθήματος, ποια είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του αισθήματος;
Ποια είναι η απόλαυση του αισθήματος, ποιος ο κίνδυνος, ποια η διαφυγή;»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος είναι ο οδηγός μας, ο Ευλογημένος είναι το καταφύγιό μας.
Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας ευδοκήσει ο ίδιος ο Ευλογημένος να εξηγήσει το νόημα αυτών που ειπώθηκαν.
Αφού ακούσουν από τον Ευλογημένο, οι μοναχοί θα το θυμούνται».
«Τότε λοιπόν, Άναντα, άκουσε, πρόσεχε καλά·
θα μιλήσω».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο σεβάσμιος Άναντα στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Αυτά, Άναντα, είναι τα τρία αισθήματα -
ευχάριστο αίσθημα, δυσάρεστο αίσθημα, ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο αίσθημα -
αυτά ονομάζονται, Άναντα, αισθήματα... κ.λπ...
από την προέλευση της επαφής... κ.λπ...
Σε έναν μοναχό που έχει εξαλείψει τις νοητικές διαφθορές, η λαγνεία έχει καταπραϋνθεί, το μίσος έχει καταπραϋνθεί, η αυταπάτη έχει καταπραϋνθεί».
Έκτο.