9.
Η δεύτερη ομιλία για την προσκόλληση
158.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρονται νοητικοί δεσμοί, εμμονές, δεσμεύσεις του νου και αγκιστρώσεις;»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρονται νοητικοί δεσμοί, εμμονές, δεσμεύσεις του νου και αγκιστρώσεις.
Όταν υπάρχει αίσθημα...
όταν υπάρχει αντίληψη...
όταν υπάρχουν δραστηριότητες...
όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρονται νοητικοί δεσμοί, εμμονές, δεσμεύσεις του νου και αγκιστρώσεις.
Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό... κ.λπ...
θα μπορούσαν άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθούν νοητικοί δεσμοί, εμμονές, δεσμεύσεις του νου και αγκιστρώσεις;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε»... κ.λπ...
Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Ένατη.