6.
Η ομιλία για την έγκυο
16.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο κάποιος περιπλανώμενος ασκητής είχε μια νεαρή κοπέλα ως σύζυγο, έγκυο και κοντά στον τοκετό.
Τότε εκείνη η περιπλανώμενη ασκήτρια είπε σε εκείνον τον περιπλανώμενο ασκητή:
«Πήγαινε εσύ, βραχμάνε, φέρε λάδι, που θα είναι για μένα όταν γεννήσω».
Όταν αυτό ειπώθηκε, εκείνος ο περιπλανώμενος ασκητής είπε σε εκείνη την περιπλανώμενη ασκήτρια: «Από πού όμως εγώ, κυρία, θα φέρω λάδι;» Για δεύτερη φορά εκείνη η περιπλανώμενη ασκήτρια είπε σε εκείνον τον περιπλανώμενο ασκητή: «Πήγαινε εσύ, βραχμάνε, φέρε λάδι, που θα είναι για μένα όταν γεννήσω». Για δεύτερη φορά εκείνος ο περιπλανώμενος ασκητής είπε σε εκείνη την περιπλανώμενη ασκήτρια: «Από πού όμως εγώ, κυρία, θα φέρω λάδι;» Για τρίτη φορά εκείνη η περιπλανώμενη ασκήτρια είπε σε εκείνον τον περιπλανώμενο ασκητή: «Πήγαινε εσύ, βραχμάνε, φέρε λάδι, που θα είναι για μένα όταν γεννήσω».
Εκείνη την περίοδο στην αποθήκη του βασιλιά Πασενάντι της Κοσάλα δινόταν σε ασκητή ή βραχμάνο βουτυρέλαιο ή λάδι να πιει όσο ήθελε, αλλά όχι να το πάρει μαζί του.
Τότε σε εκείνον τον περιπλανώμενο ασκητή ήρθε αυτή η σκέψη: «Στην αποθήκη του βασιλιά Πασενάντι της Κοσάλα δίνεται σε ασκητή ή βραχμάνο βουτυρέλαιο ή λάδι να πιει όσο θέλει, αλλά όχι να το πάρει μαζί του. Γιατί να μην πάω στην αποθήκη του βασιλιά Πασενάντι της Κοσάλα και αφού πιω λάδι όσο θέλω, να επιστρέψω σπίτι και αφού το κάνω εμετό να το δώσω, που θα είναι για αυτήν όταν γεννήσει;»
Τότε εκείνος ο περιπλανώμενος ασκητής, αφού πήγε στην αποθήκη του βασιλιά Πασενάντι της Κοσάλα και ήπιε λάδι όσο ήθελε και επέστρεψε σπίτι, δεν μπορούσε ούτε να το βγάλει προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω. Αυτός, πληγμένος από αισθήματα οδυνηρά, έντονα, σκληρά, πικρά, στριφογύριζε και κυλιόταν.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, μπήκε στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή. Ο Ευλογημένος είδε εκείνον τον περιπλανώμενο ασκητή πληγμένο από αισθήματα οδυνηρά, έντονα, σκληρά, πικρά, να στριφογυρίζει και να κυλιέται.
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
οι άνθρωποι που έφτασαν στο τέλος της γνώσης δεν κατέχουν τίποτε·
δες αυτόν που κατέχει να ταλαιπωρείται,
ο άνθρωπος με τη συνείδηση δεμένη με τους ανθρώπους». Έκτο.