Sāragandhādidānūpakārasuttanavutikaṃ [SN 31.23–112, PTS 3.253]

23-112.

Ενενηντάδα ομιλιών για τη δωρεά και τη βοήθεια αρχίζοντας από το άρωμα ουσίας

460-549. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Ποια είναι, σεβάσμιε κύριε, η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών που κατοικούν στην οσμή του εγκάρδιου ξύλου... κ.λπ... των θεών που κατοικούν στην οσμή του μαλακού ξύλου... των θεών που κατοικούν στην οσμή του φλοιού... των θεών που κατοικούν στην οσμή των νιφάδων φλοιού... των θεών που κατοικούν στην οσμή των φύλλων... των θεών που κατοικούν στην οσμή των λουλουδιών... των θεών που κατοικούν στην οσμή των καρπών... των θεών που κατοικούν στην οσμή των χυμών... των θεών που κατοικούν στην οσμή των αρωμάτων;» «Εδώ, μοναχέ, κάποιος συμπεριφέρεται με καλή σωματική συμπεριφορά, συμπεριφέρεται με καλή λεκτική συμπεριφορά, συμπεριφέρεται με καλή νοητική συμπεριφορά. Αυτός έχει ακούσει: «Οι θεοί που κατοικούν στην οσμή των αρωμάτων έχουν μακρά ζωή, είναι όμορφοι και έχουν άφθονη ευτυχία». Αυτός σκέφτεται: «Αχ, μακάρι εγώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να επαναγεννηθώ ως σύντροφος των θεών που κατοικούν στην οσμή των αρωμάτων!» Αυτός δίνει τροφή... κ.λπ... δίνει ρόφημα... δίνει ρούχο... δίνει όχημα... δίνει γιρλάντα... δίνει άρωμα... δίνει καλλυντικό... δίνει τόπο ύπνου... δίνει κατάλυμα... δίνει φωτισμό. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών που κατοικούν στην οσμή των αρωμάτων. Αυτή λοιπόν, μοναχέ, είναι η αιτία, αυτή η συνθήκη για την οποία κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των θεών που κατοικούν στην οσμή των αρωμάτων». Δωδέκατη εκατοντάδα.