5.
Η πρώτη ομιλία για το ορατό εδώ και τώρα
47.
Τότε ο περιπλανώμενος ασκητής Μολιγιασίβακα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο περιπλανώμενος ασκητής Μολιγιασίβακα είπε στον Ευλογημένο:
«'Η Διδασκαλία ορατή εδώ και τώρα, η Διδασκαλία ορατή εδώ και τώρα', σεβάσμιε κύριε, λέγεται.
Σε ποιο βαθμό άραγε, σεβάσμιε κύριε, η Διδασκαλία είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες;»
«Τότε λοιπόν, Σίβακα, θα σε ρωτήσω κάτι γι' αυτό. Όπως σου αρέσει, έτσι να απαντήσεις. Τι νομίζεις, Σίβακα, όταν υπάρχει εσωτερικά απληστία, κατανοείς 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά απληστία', ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά απληστία, κατανοείς 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά απληστία';» «Ναι, σεβάσμιε κύριε». «Αυτό που εσύ, Σίβακα, όταν υπάρχει εσωτερικά απληστία, κατανοείς 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά απληστία', ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά απληστία, κατανοείς 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά απληστία' - ακόμη κι έτσι, Σίβακα, η Διδασκαλία είναι ορατή εδώ και τώρα... κ.λπ...
Τι νομίζεις, Σίβακα, όταν υπάρχει εσωτερικά μίσος... κ.λπ... όταν υπάρχει εσωτερικά αυταπάτη... κ.λπ... όταν υπάρχει εσωτερικά κατάσταση απληστίας... κ.λπ... όταν υπάρχει εσωτερικά κατάσταση μίσους... κ.λπ... όταν υπάρχει εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης, κατανοείς 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης', ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης, κατανοείς 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης';» «Ναι, σεβάσμιε κύριε». «Αυτό που εσύ, Σίβακα, όταν υπάρχει εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης, κατανοείς 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης', ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης, κατανοείς 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά κατάσταση αυταπάτης' - έτσι λοιπόν, Σίβακα, η Διδασκαλία είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες».
«Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... Ας με θεωρεί ο Ευλογημένος, σεβάσμιε κύριε, λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Πέμπτο.