7.
Η πρώτη ομιλία για τον ζυγό με την τρύπα
1117.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος θα έριχνε στον μεγάλο ωκεανό έναν ζυγό με μία τρύπα.
Εκεί θα υπήρχε μια τυφλή χελώνα.
Αυτή θα αναδυόταν μία φορά κάθε εκατό χρόνια.
Τι νομίζετε, μοναχοί, θα μπορούσε άραγε εκείνη η τυφλή χελώνα, αναδυόμενη μία φορά κάθε εκατό χρόνια, να περάσει τον λαιμό της σε εκείνον τον ζυγό με τη μία τρύπα;»
«Ίσως, σεβάσμιε κύριε, κάποτε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα».
«Πιο γρήγορα, μοναχοί, εκείνη η τυφλή χελώνα, αναδυόμενη μία φορά κάθε εκατό χρόνια, θα περνούσε τον λαιμό της σε εκείνον τον ζυγό με τη μία τρύπα· δεν λέω όμως ότι ο αδαής που έχει πέσει μία φορά στον κόσμο του ξεπεσμού θα αποκτήσει ανθρώπινη ύπαρξη».
Για ποιο λόγο; Διότι εκεί, μοναχοί, δεν υπάρχει συμπεριφορά σύμφωνα με τη Διδασκαλία, γαλήνια συμπεριφορά, πράξη του καλού, αξιέπαινη πράξη. Εκεί, μοναχοί, επικρατεί αμοιβαία κατανάλωση, κατανάλωση των αδύναμων. Για ποιο λόγο; Επειδή δεν έχουν δει, μοναχοί, τις τέσσερις ευγενείς αλήθειες. Ποιων τεσσάρων; Της ευγενούς αλήθειας του υπαρξιακού πόνου... κ.λπ... της ευγενούς αλήθειας της πρακτικής που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Έβδομη.