7.
Η πρώτη ομιλία για το δυσάρεστο
217.
«Αυτοί είναι οι πέντε κίνδυνοι του μη εμπνέοντος πεποίθηση, μοναχοί.
Ποια πέντε;
Ο ίδιος επικρίνει τον εαυτό του, οι νοήμονες αφού εξετάσουν τον επικρίνουν, διαδίδεται κακή φήμη, πεθαίνει παραπλανημένος, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση.
Αυτοί λοιπόν, μοναχοί, είναι οι πέντε κίνδυνοι του μη εμπνέοντος πεποίθηση.
«Αυτά είναι τα πέντε οφέλη του εμπνέοντος πεποίθηση, μοναχοί. Ποια πέντε; Ο ίδιος δεν επικρίνει τον εαυτό του, οι νοήμονες αφού εξετάσουν τον επαινούν, διαδίδεται καλή φήμη, πεθαίνει χωρίς σύγχυση, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα πέντε οφέλη του εμπνέοντος πεποίθηση». Έβδομη.