9.
Η πρώτη ομιλία για τις έξι αισθητηριακές βάσεις της επαφής
71.
«Όποιος, μοναχοί, μοναχός δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι την προέλευση και την πάροδο και την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από τις έξι αισθητηριακές βάσεις της επαφής.
Η άγια ζωή δεν έχει βιωθεί από αυτόν, αυτός είναι μακριά από αυτή τη Διδασκαλία και διαγωγή».
Όταν αυτό ειπώθηκε, κάποιος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Εδώ εγώ, σεβάσμιε κύριε, χάθηκα. Διότι εγώ, σεβάσμιε κύριε, δεν κατανοώ όπως πραγματικά είναι την προέλευση και την πάροδο και την απόλαυση και τον κίνδυνο και τη διαφυγή από τις έξι αισθητηριακές βάσεις της επαφής».
«Τι νομίζεις, μοναχέ, το μάτι το θεωρείς ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Καλώς, μοναχέ, εδώ λοιπόν σε σένα, μοναχέ, το μάτι 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό θα έχει ιδωθεί καλά όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Αυτό ακριβώς είναι το τέλος του πόνου... κ.λπ... τη γλώσσα τη θεωρείς ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Καλώς, μοναχέ, εδώ λοιπόν σε σένα, μοναχέ, η γλώσσα 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό θα έχει ιδωθεί καλά όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Αυτό ακριβώς είναι το τέλος του πόνου... κ.λπ... τον νου τον θεωρείς ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Καλώς, μοναχέ, εδώ λοιπόν σε σένα, μοναχέ, ο νους 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό θα έχει ιδωθεί καλά όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Αυτό ακριβώς είναι το τέλος του πόνου». Ένατη.