8.
Η πρώτη ομιλία για το σύννεφο
156.
«Όπως, μοναχοί, τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού η σηκωμένη σκόνη και βρωμιά, αυτήν ένα μεγάλο ξαφνικό σύννεφο την εξαφανίζει επιτόπου, την κατευνάζει·
ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει.
Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει την ορθή άποψη... κ.λπ...
αναπτύσσει την ορθή αυτοσυγκέντρωση, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, που καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό, τις κάθε φορά εγειρόμενες κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις τις εξαφανίζει επιτόπου, τις κατευνάζει».
Όγδοη.