2.
Η πρώτη ομιλία για τον χώρο
260.
«Όπως, μοναχοί, στον ουρανό φυσούν διάφοροι άνεμοι.
Φυσούν ανατολικοί άνεμοι, φυσούν δυτικοί άνεμοι, φυσούν βόρειοι άνεμοι, φυσούν νότιοι άνεμοι, φυσούν άνεμοι με σκόνη, φυσούν άνεμοι χωρίς σκόνη, φυσούν κρύοι άνεμοι, φυσούν ζεστοί άνεμοι, φυσούν ελαφροί άνεμοι, φυσούν δυνατοί άνεμοι.
Ακριβώς έτσι, μοναχοί, σε αυτό το σώμα εγείρονται διάφορα αισθήματα, εγείρεται ευχάριστο αίσθημα, εγείρεται δυσάρεστο αίσθημα, εγείρεται ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο αίσθημα».
ανατολικοί και δυτικοί επίσης, βόρειοι και νότιοι.
δυνατοί και ελαφροί, πολλοί φυσούν άνεμοι.
η έγερση ευχάριστου και δυσάρεστου, και αυτό που είναι ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο.
τότε αυτός ο σοφός κατανοεί πλήρως όλα τα αισθήματα.
με την κατάρρευση του σώματος, εδραιωμένος στη Διδασκαλία, ο γνώστης δεν υπόκειται σε χαρακτηρισμό». Δεύτερο.