9.
Η πρώτη ομιλία για τον βασιλιά των βουνών Σινέρου
1119.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος θα τοποθετούσε επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος φασολιού μουνγκ πάνω στο Σινέρου, τον βασιλιά των βουνών.
Τι νομίζετε, μοναχοί, ποιο άραγε είναι περισσότερο -
τα επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος φασολιού μουνγκ που τοποθετήθηκαν ή το Σινέρου, ο βασιλιάς των βουνών;»
«Αυτό ακριβώς, σεβάσμιε κύριε, είναι περισσότερο, δηλαδή -
το Σινέρου, ο βασιλιάς των βουνών·
ασήμαντα είναι τα επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος φασολιού μουνγκ που τοποθετήθηκαν.
Σε σύγκριση με το Σινέρου, τον βασιλιά των βουνών, τα επτά πέτρινα χαλίκια σε μέγεθος φασολιού μουνγκ που τοποθετήθηκαν δεν φτάνουν ούτε σε υπολογισμό, δεν φτάνουν ούτε σε σύγκριση, δεν φτάνουν ούτε σε κλάσμα».
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, για τον ευγενή μαθητή, το άτομο τέλειο στην ορθή άποψη, αυτόν που έχει πλήρως συνειδητοποιήσει, αυτό ακριβώς είναι περισσότερο το σύνολο του υπαρξιακού πόνου, δηλαδή αυτό που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί·
ασήμαντο είναι αυτό που απομένει.
Σε σύγκριση με το προηγούμενο σύνολο του υπαρξιακού πόνου που έχει εξαντληθεί και καταναλωθεί, δεν φτάνει ούτε σε υπολογισμό, δεν φτάνει ούτε σε σύγκριση, δεν φτάνει ούτε σε κλάσμα, δηλαδή το να έχει κανείς επτά επαναγεννήσεις το μέγιστον·
αυτός που κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ...
κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»».
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Ένατη.