9.
Η πρώτη ομιλία για την ανάμνηση του θανάτου
19.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Νάτικα, στον δημόσιο ξενώνα από τούβλα.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Η ανάμνηση του θανάτου, μοναχοί, όταν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί, έχει μεγάλο καρπό, έχει μεγάλο όφελος, είναι βασισμένη στην αθανασία, έχει την αθανασία ως τελικό στόχο.
Αναπτύσσετε λοιπόν εσείς, μοναχοί, την ανάμνηση του θανάτου;»
Όταν αυτό ειπώθηκε, κάποιος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου». «Πώς όμως εσύ, μοναχέ, αναπτύσσεις την ανάμνηση του θανάτου;» «Εδώ σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Αχ, μακάρι να ζούσα μια νύχτα και μια μέρα, να προσέχω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πράγματι πολλά θα είχα κάνει'. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου».
Κάποιος άλλος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Κι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου». «Πώς όμως εσύ, μοναχέ, αναπτύσσεις την ανάμνηση του θανάτου;» «Εδώ σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Αχ, μακάρι να ζούσα μια μέρα, να προσέχω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πράγματι πολλά θα είχα κάνει'. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου».
Κάποιος άλλος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Κι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου». «Πώς όμως εσύ, μοναχέ, αναπτύσσεις την ανάμνηση του θανάτου;» «Εδώ σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο χρόνο όσο τρώω ένα γεύμα από προσφερόμενη τροφή, να προσέχω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πράγματι πολλά θα είχα κάνει'. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου».
Κάποιος άλλος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Κι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου». «Πώς όμως εσύ, μοναχέ, αναπτύσσεις την ανάμνηση του θανάτου;» «Εδώ σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο χρόνο όσο μασάω και καταπίνω τέσσερις ή πέντε μπουκιές, να προσέχω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πράγματι πολλά θα είχα κάνει'. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου».
Κάποιος άλλος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Κι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου». «Πώς όμως εσύ, μοναχέ, αναπτύσσεις την ανάμνηση του θανάτου;» «Εδώ σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο όσο να μασήσω και να καταπιώ μια μπουκιά, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου».
Κάποιος άλλος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Κι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου». «Πώς όμως εσύ, μοναχέ, αναπτύσσεις την ανάμνηση του θανάτου;» «Εδώ σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο όσο αφού εισπνεύσω να εκπνεύσω ή αφού εκπνεύσω να εισπνεύσω, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'. Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω την ανάμνηση του θανάτου».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Ευλογημένος είπε σε εκείνους τους μοναχούς: «Αυτός ο μοναχός, μοναχοί, που αναπτύσσει έτσι την ανάμνηση του θανάτου - 'Αχ, μακάρι να ζούσα μια νύχτα και μια μέρα, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'.
Αυτός ο μοναχός, μοναχοί, που αναπτύσσει έτσι την ανάμνηση του θανάτου - 'Αχ, μακάρι να ζούσα μια μέρα, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'.
Αυτός ο μοναχός, μοναχοί, που αναπτύσσει έτσι την ανάμνηση του θανάτου - 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο όσο να φάω ένα γεύμα προσφερόμενης τροφής, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'.
Αυτός ο μοναχός, μοναχοί, που αναπτύσσει έτσι την ανάμνηση του θανάτου - 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο χρόνο όσο μασάω και καταπίνω τέσσερις ή πέντε μπουκιές, να προσέχω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πράγματι πολλά θα είχα κάνει'. Αυτοί ονομάζονται, μοναχοί, μοναχοί που διαμένουν αμελείς, αναπτύσσουν αργά την ανάμνηση του θανάτου για την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών.
Αυτός όμως ο μοναχός, μοναχοί, που αναπτύσσει έτσι την ανάμνηση του θανάτου - 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο όσο να μασήσω και να καταπιώ μια μπουκιά, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'.
Αυτός ο μοναχός, μοναχοί, που αναπτύσσει έτσι την ανάμνηση του θανάτου - 'Αχ, μακάρι να ζούσα τόσο όσο αφού εισπνεύσω να εκπνεύσω ή αφού εκπνεύσω να εισπνεύσω, να προσέξω τη Διδαχή του Ευλογημένου, πολλά πράγματι θα είχα κάνει'. Αυτοί ονομάζονται, μοναχοί, μοναχοί που διαμένουν επιμελείς, αναπτύσσουν οξεία την ανάμνηση του θανάτου για την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'Θα διαμένουμε επιμελείς, θα αναπτύσσουμε οξεία την ανάμνηση του θανάτου για την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Ένατη.