3.
Η πρώτη ομιλία για αυτόν που διαμένει στη Διδασκαλία
73.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«'Αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία, αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία', σεβάσμιε κύριε, λέγεται.
Με ποιον τρόπο, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός είναι αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία;»
«Εδώ, μοναχέ, ένας μοναχός εκμανθάνει τη Διδασκαλία - ομιλία, μικτό κείμενο, επεξήγηση, στίχους, εμπνευσμένο λόγο, ιτιβούτακα, τζάτακα, θαυμαστά φαινόμενα, βεντάλλα. Αυτός με εκείνη την εκμάθηση της Διδασκαλίας περνά την ημέρα, εγκαταλείπει την απομόνωση, δεν αφοσιώνεται στην εσωτερική ηρεμία του νου. Αυτός ονομάζεται, μοναχέ - 'μοναχός αφοσιωμένος στην εκμάθηση, όχι αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία'.
«Επιπλέον, μοναχέ, ένας μοναχός διδάσκει εκτενώς τη Διδασκαλία σε άλλους όπως την έχει ακούσει και όπως την έχει μάθει. Αυτός με εκείνη τη διδασκαλία της Διδασκαλίας περνά την ημέρα, εγκαταλείπει την απομόνωση, δεν αφοσιώνεται στην εσωτερική ηρεμία του νου. Αυτός ονομάζεται, μοναχέ - 'μοναχός αφοσιωμένος στη διδασκαλία, όχι αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία'.
«Επιπλέον, μοναχέ, ένας μοναχός απαγγέλλει εκτενώς τη Διδασκαλία όπως την έχει ακούσει και όπως την έχει μάθει. Αυτός με εκείνη την απαγγελία περνά την ημέρα, εγκαταλείπει την απομόνωση, δεν αφοσιώνεται στην εσωτερική ηρεμία του νου. Αυτός ονομάζεται, μοναχέ - 'μοναχός αφοσιωμένος στην απαγγελία, όχι αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία'.
«Επιπλέον, μοναχέ, ένας μοναχός αναλογίζεται, εξετάζει και παρατηρεί με τον νου τη Διδασκαλία όπως την έχει ακούσει και όπως την έχει μάθει. Αυτός με εκείνους τους λογισμούς για τη Διδασκαλία περνά την ημέρα, εγκαταλείπει την απομόνωση, δεν αφοσιώνεται στην εσωτερική ηρεμία του νου. Αυτός ονομάζεται, μοναχέ - 'μοναχός αφοσιωμένος στον λογισμό, όχι αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία'.
«Εδώ, μοναχέ, ένας μοναχός εκμανθάνει τη Διδασκαλία - ομιλία, μικτό κείμενο, επεξήγηση, στίχους, εμπνευσμένο λόγο, ιτιβούτακα, τζάτακα, θαυμαστά φαινόμενα, βεντάλλα. Αυτός με εκείνη την εκμάθηση της Διδασκαλίας δεν περνά την ημέρα, ούτε εγκαταλείπει την απομόνωση, αφοσιώνεται στην εσωτερική ηρεμία του νου. Έτσι λοιπόν, μοναχέ, ένας μοναχός είναι αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία.
«Έτσι λοιπόν, μοναχέ, διδάχθηκε από εμένα ο αφοσιωμένος στην εκμάθηση, διδάχθηκε ο αφοσιωμένος στη διδασκαλία, διδάχθηκε ο αφοσιωμένος στην απαγγελία, διδάχθηκε ο αφοσιωμένος στον λογισμό, διδάχθηκε αυτός που διαμένει στη Διδασκαλία. Αυτό, μοναχέ, που πρέπει να γίνει από τον Διδάσκαλο για τους μαθητές, αναζητώντας το καλό τους, με συμπόνια, από συμπόνια, αυτό έχει γίνει για εσάς από εμένα. Αυτές, μοναχέ, είναι οι βάσεις των δένδρων, αυτές είναι οι άδειες οικίες. Διαλογίζεστε, μοναχέ, μην αμελείτε, μη νιώσετε μετάνοια αργότερα. Αυτή είναι η παραίνεσή μας προς εσάς». Τρίτη.