5.
Η πρώτη ομιλία για το μη δικό σας
138.
«Ό,τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας, αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Και τι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας;
Το μάτι, μοναχοί, δεν είναι δικό σας·
αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία... κ.λπ...
η γλώσσα δεν είναι δική σας·
αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτή που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία... κ.λπ...
ο νους δεν είναι δικός σας·
αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτή που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία.
Όπως, μοναχοί, ό,τι χόρτα, ξύλα, κλαδιά και φύλλα υπάρχουν σε αυτό το άλσος του Τζέτα, αν ο κόσμος τα έπαιρνε ή τα έκαιγε ή τα χρησιμοποιούσε όπως ήθελε, μήπως θα σκεφτόσασταν έτσι -
'Ο κόσμος μας παίρνει ή μας καίει ή μας χρησιμοποιεί όπως θέλει';»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Για ποιο λόγο;»
«Διότι αυτό, σεβάσμιε κύριε, δεν είναι ούτε ο εαυτός μας ούτε κάτι που ανήκει σε έναν εαυτό».
«Ακριβώς έτσι, μοναχοί, το μάτι δεν είναι δικό σας·
αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτό που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία... κ.λπ...
η γλώσσα δεν είναι δική σας·
αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτή που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία... κ.λπ...
ο νους δεν είναι δικός σας·
αυτό εγκαταλείψτε.
Αυτός που έχει εγκαταλειφθεί από εσάς θα είναι προς ευημερία και ευτυχία».
Πέμπτο.