3.
Η πρώτη ομιλία για τα όντα
63.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο οι άνθρωποι της Σαβάτθι ως επί το πλείστον ζούσαν υπερβολικά προσκολλημένοι στις ηδονές, γεμάτοι πάθος, άπληστοι, δεμένοι, μαγεμένοι, βυθισμένοι, μεθυσμένοι από τις ηδονές.
Τότε αρκετοί μοναχοί, αφού ντύθηκαν το πρωί και πήραν τα κύπελλα και τους χιτώνες τους, μπήκαν στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή. Αφού περπάτησαν στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Εδώ, σεβάσμιε κύριε, οι άνθρωποι της Σαβάτθι ως επί το πλείστον ζουν υπερβολικά προσκολλημένοι στις ηδονές, γεμάτοι πάθος, άπληστοι, δεμένοι, μαγεμένοι, βυθισμένοι, μεθυσμένοι από τις ηδονές».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
μη βλέποντας το σφάλμα στους νοητικούς δεσμούς·
διότι ποτέ αυτοί που είναι δεμένοι με την προσκόλληση στους νοητικούς δεσμούς,
δεν θα διαβούν τη νοητική πλημμύρα την εκτεταμένη και μεγάλη». Τρίτη.