1.
Η πρώτη ομιλία σχετική με το Νιμπάνα
71.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα συνδεδεμένη με το Νιμπάνα.
Και εκείνοι οι μοναχοί, αφού έδειξαν ενδιαφέρον, αφού έδωσαν προσοχή, αφού συγκέντρωσαν όλο τον νου, άκουγαν τη Διδασκαλία με προσεκτικό αυτί.
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
«Υπάρχει, μοναχοί, εκείνο το επίπεδο, όπου δεν υπάρχει ούτε γη, ούτε νερό, ούτε θερμότητα, ούτε αέρας, ούτε το επίπεδο του άπειρου χώρου, ούτε το επίπεδο της άπειρης συνείδησης, ούτε το επίπεδο της μηδαμινότητας, ούτε το επίπεδο της μήτε-αντίληψης-μήτε-μη-αντίληψης, ούτε αυτός ο κόσμος, ούτε ο μεταθανάτιος κόσμος, ούτε και οι δύο, η σελήνη και ο ήλιος. Εκεί, μοναχοί, δεν λέω ούτε έλευση, ούτε πορεία, ούτε διάρκεια, ούτε θάνατο, ούτε επαναγέννηση· χωρίς εδραίωση, χωρίς εξέλιξη, χωρίς αντικείμενο είναι αυτό. Αυτό ακριβώς είναι το τέλος του πόνου». Πρώτο.