6.
Η ομιλία στον Μαχακατσάνα
26.
Εκεί ο σεβάσμιος Μαχακατσάνα απευθύνθηκε στους μοναχούς -
«Φίλοι μοναχοί».
«Φίλε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον σεβάσμιο Μαχακατσάνα.
Ο σεβάσμιος Μαχακατσάνα είπε αυτό -
«Θαυμαστό, φίλε·
εκπληκτικό, φίλε!
Πόσο πολύ από τον Ευλογημένο που γνωρίζει και βλέπει, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, η επίτευξη ευκαιρίας μέσα στον περιορισμό κατανοήθηκε για τον εξαγνισμό των όντων, για την υπέρβαση της λύπης και του θρήνου, για την πάροδο του πόνου και της δυσαρέσκειας, για την επίτευξη της πραγματικής μεθόδου, για την πραγμάτωση του Νιμπάνα, δηλαδή τα έξι θέματα αναλογισμού.
«Ποια είναι τα έξι; Εδώ, φίλε, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τον Τατχάγκατα - 'Πράγματι αυτός ο Ευλογημένος... κ.λπ... ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος'. Όταν, φίλε, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τον Τατχάγκατα, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από πάθος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από μίσος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία, έχει αναχωρήσει, είναι ελεύθερη, έχει αναδυθεί από την απληστία. 'Απληστία', φίλε, αυτή είναι ονομασία αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής. Αυτός λοιπόν, φίλε, ο ευγενής μαθητής διαμένει με νου εντελώς όμοιο με τον χώρο, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία. Κάνοντας αυτό επίσης αντικείμενο, φίλε, έτσι μερικά όντα εδώ γίνονται υποκείμενα σε εξαγνισμό.
«Επιπλέον, φίλε, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη Διδασκαλία - 'Η Διδασκαλία είναι καλά διδαγμένη από τον Ευλογημένο... κ.λπ... κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες'. Όταν, φίλε, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη Διδασκαλία, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από πάθος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από μίσος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία, έχει αναχωρήσει, είναι ελεύθερη, έχει αναδυθεί από την απληστία. 'Απληστία', φίλε, αυτή είναι ονομασία αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής. Αυτός λοιπόν, φίλε, ο ευγενής μαθητής διαμένει με νου εντελώς όμοιο με τον χώρο, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία. Κάνοντας αυτό επίσης αντικείμενο, φίλε, έτσι μερικά όντα εδώ γίνονται υποκείμενα σε εξαγνισμό.
«Επιπλέον, φίλε, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται την Κοινότητα - 'Η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί καλά... κ.λπ... το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο'. Όταν, φίλε, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται την Κοινότητα, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από πάθος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από μίσος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία, έχει αναχωρήσει, είναι ελεύθερη, έχει αναδυθεί από την απληστία. 'Απληστία', φίλε, αυτή είναι ονομασία αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής. Αυτός λοιπόν, φίλε, ο ευγενής μαθητής διαμένει με νου εντελώς όμοιο με τον χώρο, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία. Κάνοντας αυτό επίσης αντικείμενο, φίλε, έτσι μερικά όντα εδώ γίνονται υποκείμενα σε εξαγνισμό.
«Επιπλέον, φίλοι, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τις ηθικές αρχές του εαυτού του, άθραυστες... κ.λπ... οδηγούσα στην αυτοσυγκέντρωση. Όταν, φίλοι, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται την ηθική του εαυτού του, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατειλημμένη από πάθος, δεν είναι κατειλημμένη από μίσος, δεν είναι κατειλημμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία, έχει αναχωρήσει, είναι ελεύθερη, έχει αναδυθεί από την απληστία. 'Απληστία', φίλε, αυτή είναι ονομασία αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής. Αυτός λοιπόν, φίλε, ο ευγενής μαθητής διαμένει με νου εντελώς όμοιο με τον χώρο, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία. Κάνοντας αυτό επίσης αντικείμενο, φίλε, έτσι μερικά όντα εδώ γίνονται υποκείμενα σε εξαγνισμό.
«Επιπλέον, φίλοι, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη γενναιοδωρία του εαυτού του - 'Τι κέρδος πράγματι για μένα, τι καλή τύχη πράγματι για μένα... κ.λπ... άξιος να ζητηθεί, χαρούμενος στη δωρεά και τη διανομή'. Όταν, φίλοι, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη γενναιοδωρία του εαυτού του, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατειλημμένη από πάθος, δεν είναι κατειλημμένη από μίσος, δεν είναι κατειλημμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία, έχει αναχωρήσει, είναι ελεύθερη, έχει αναδυθεί από την απληστία. 'Απληστία', φίλε, αυτή είναι ονομασία αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής. Αυτός λοιπόν, φίλε, ο ευγενής μαθητής διαμένει με νου εντελώς όμοιο με τον χώρο, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία. Κάνοντας αυτό επίσης αντικείμενο, φίλε, έτσι μερικά όντα εδώ γίνονται υποκείμενα σε εξαγνισμό.
«Επιπλέον, φίλοι, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τις θεότητες - 'Υπάρχουν οι θεοί που κυβερνώνται από τους τέσσερις μεγάλους βασιλείς, υπάρχουν θεοί... κ.λπ... ανώτεροι από αυτούς. Με όποιου είδους πίστη ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί· και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους πίστη. Με όποιου είδους ηθική... κ.λπ... με μάθηση... με γενναιοδωρία... με σοφία ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί· και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους σοφία'. Όταν, φίλοι, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τον εαυτό του και εκείνες τις θεότητες ως προς την πίστη και την ηθική και τη μάθηση και τη γενναιοδωρία και τη σοφία, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατειλημμένη από πάθος, δεν είναι κατειλημμένη από μίσος, δεν είναι κατειλημμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία, έχει αναχωρήσει, είναι ελεύθερη, έχει αναδυθεί από την απληστία. 'Απληστία', φίλε, αυτή είναι ονομασία αυτών των πέντε ειδών αισθησιακής ηδονής. Αυτός λοιπόν, φίλε, ο ευγενής μαθητής διαμένει με νου εντελώς όμοιο με τον χώρο, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία. Κάνοντας αυτό επίσης αντικείμενο, φίλε, έτσι μερικά όντα εδώ γίνονται υποκείμενα σε εξαγνισμό.
«Θαυμαστό, φίλε· εκπληκτικό, φίλε! Πόσο πολύ από τον Ευλογημένο που γνωρίζει και βλέπει, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, η ευκαιρία επίτευξης μέσα στον εγκλεισμό κατανοήθηκε για τον εξαγνισμό των όντων, για την υπέρβαση της λύπης και του θρήνου, για την πάροδο του πόνου και της δυσαρέσκειας, για την επίτευξη της πραγματικής μεθόδου, για την πραγμάτωση του Νιμπάνα, δηλαδή τα έξι θέματα αναλογισμού». Έκτο.