1.
Η ομιλία στον Κασιμπαράντβατζα
197.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Μαγκάντα, στη Νότια Ορεινή Περιοχή, στην Εκανάλα, σε ένα βραχμανικό χωριό.
Εκείνη την περίοδο ο βραχμάνος Κασιμπαράντβατζα είχε περίπου πεντακόσια άροτρα ζεμένα κατά την εποχή της σποράς.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε στον τόπο εργασίας του βραχμάνου Κασιμπαράντβατζα.
Εκείνη την περίοδο γινόταν διανομή τροφής του βραχμάνου Κασιμπαράντβατζα. Τότε ο Ευλογημένος πήγε εκεί όπου γινόταν η διανομή τροφής· αφού πλησίασε, στάθηκε στο πλάι. Ο βραχμάνος Κασιμπαράντβατζα είδε τον Ευλογημένο να στέκεται για προσφερόμενη τροφή. Αφού τον είδε, είπε στον Ευλογημένο: «Εγώ, ασκητή, οργώνω και σπέρνω, και αφού οργώσω και σπείρω, τρώω. Κι εσύ, ασκητή, όργωσε και σπείρε, και αφού οργώσεις και σπείρεις, φάε». «Κι εγώ, βραχμάνε, οργώνω και σπέρνω, και αφού οργώσω και σπείρω, τρώω». «Δεν βλέπουμε όμως εμείς του αξιότιμου Γκόταμα ζυγό ή άροτρο ή υνί ή βούκεντρο ή βόδια, και όμως ο αξιότιμος Γκόταμα λέει έτσι: "Κι εγώ, βραχμάνε, οργώνω και σπέρνω, και αφού οργώσω και σπείρω, τρώω"». Τότε ο βραχμάνος Κασιμπαράντβατζα απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
ρωτημένος ως αγρότης πες μου, πώς να γνωρίσουμε αυτό το όργωμά σου;»
η ντροπή είναι ο ρυμός, ο νους το σχοινί, η μνήμη είναι το υνί και το βούκεντρό μου.
την αλήθεια κάνω ξεβοτάνισμα, η πραότητα είναι η απελευθέρωσή μου.
πηγαίνει χωρίς να επιστρέφει, εκεί όπου αφού πάει κανείς δεν θλίβεται.
αφού οργώσει κανείς αυτό το όργωμα, απελευθερώνεται από κάθε δυστυχία».
«Ας φάει ο αξιότιμος Γκόταμα. Αγρότης είναι ο αξιότιμος. Διότι ο αξιότιμος Γκόταμα οργώνει όργωμα που έχει ως καρπό το αθάνατο».
βραχμάνε, αυτός δεν είναι ο κανόνας για αυτούς που βλέπουν καθαρά·
αυτό που αποκτήθηκε με τραγούδι στίχων το απορρίπτουν οι Βούδες,
όταν υπάρχει η Διδασκαλία, βραχμάνε, αυτός είναι ο τρόπος ζωής.
αυτόν που έχει εξαλείψει τις νοητικές διαφθορές, που έχει κατευνάσει την τύψη·
με τροφή και ρόφημα υπηρέτησέ τον,
διότι αυτός είναι το χωράφι για εκείνον που αναζητά αξιέπαινες πράξεις».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος Κασιμπαραντβάτζα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα... κ.λπ... που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής».