5.
Η ομιλία για αυτό που έχει αναγνωριστεί
5.
«Εγώ, μοναχοί, κατανόησα δύο φαινόμενα -
τη μη ικανοποίηση στις καλές νοητικές καταστάσεις και την ανυποχωρησία στην επίμονη προσπάθεια.
Ανυποχώρητος εγώ, μοναχοί, αγωνιζόμουν -
«ας απομείνει μόνο δέρμα και τένοντες και οστά, ας ξεραθεί στο σώμα η σάρκα και το αίμα, αυτό που πρέπει να επιτευχθεί με ανδρική δύναμη, με ανδρική ενεργητικότητα, με ανδρική προσπάθεια, χωρίς να το επιτύχω δεν θα υπάρξει σταμάτημα της ενεργητικότητας».
Σε μένα, μοναχοί, η ανώτατη φώτιση επιτεύχθηκε μέσω της επιμέλειας, η ανυπέρβλητη ελευθερία από τις δεσμεύσεις επιτεύχθηκε μέσω της επιμέλειας.
Αν και εσείς, μοναχοί, αγωνιζόσασταν ανυποχώρητα -
«ας απομείνει μόνο δέρμα και τένοντες και οστά, ας ξεραθεί στο σώμα η σάρκα και το αίμα, αυτό που πρέπει να επιτευχθεί με ανδρική δύναμη, με ανδρική ενεργητικότητα, με ανδρική προσπάθεια, χωρίς να το επιτύχω δεν θα υπάρξει σταμάτημα της ενεργητικότητας», και εσείς, μοναχοί, σε σύντομο χρονικό διάστημα -
για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο -
τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας οι ίδιοι κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, θα παραμείνετε.
Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι -
«θα αγωνιζόμαστε ανυποχώρητα.
Ας απομείνει μόνο δέρμα και τένοντες και οστά, ας ξεραθεί στο σώμα η σάρκα και το αίμα, αυτό που πρέπει να επιτευχθεί με ανδρική δύναμη, με ανδρική ενεργητικότητα, με ανδρική προσπάθεια, χωρίς να το επιτύχουμε δεν θα υπάρξει σταμάτημα της ενεργητικότητας».
Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί».
Πέμπτο.