5.
Η ομιλία για την Ουππαλαβάννα
166.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε η μοναχή Ουππαλαβαννά, αφού ντύθηκε το πρωί... κ.λπ...
στάθηκε στη βάση κάποιου δένδρου σάλα που είχε ανθίσει υπέροχα.
Τότε ο Μάρα ο Κακός, θέλοντας να προκαλέσει στη μοναχή Ουππαλαβαννά φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, θέλοντας να την απομακρύνει από την αυτοσυγκέντρωση, πλησίασε τη μοναχή Ουππαλαβαννά·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στη μοναχή Ουππαλαβαννά με στίχο:
μόνη εσύ στέκεσαι στη βάση του δένδρου σάλα·
δεν υπάρχει δεύτερη ίση με την ομορφιά σου,
ανόητη, δεν φοβάσαι τους απατεώνες;»
Τότε στη μοναχή Ουππαλαβαννά ήρθε αυτή η σκέψη: «Ποιος άραγε είναι αυτός, άνθρωπος ή πνεύμα, που λέει τον στίχο;» Τότε στη μοναχή Ουππαλαβαννά ήρθε αυτή η σκέψη: «Αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός, που θέλοντας να μου προκαλέσει φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, θέλοντας να με απομακρύνει από την αυτοσυγκέντρωση, λέει τον στίχο». Τότε η μοναχή Ουππαλαβαννά, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απάντησε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
τέτοιοι αν έρθουν εδώ·
ούτε τρίχα δεν κουνώ, ούτε τρομάζω,
δεν σε φοβάμαι, Μάρα, ούτε μόνη.
ακόμα και ανάμεσα στις βλεφαρίδες σου, στεκόμενη δεν θα με δεις.
έχω απελευθερωθεί από όλα τα δεσμά, δεν σε φοβάμαι, φίλε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει η μοναχή Ουππαλαβαννά», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.