3.
Η ομιλία για τον ευπρεπή
211.
Κάποτε ο σεβάσμιος Βανγκίσα διέμενε στην Αλαβί, στο ιερό μνημείο Αγγκαλάβα, μαζί με τον σεβάσμιο Νιγκρόντακάππα, τον μέντορά του.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Βανγκίσα περιφρονούσε άλλους ευπρεπείς μοναχούς εξαιτίας της δικής του ποιητικής έμπνευσης.
Τότε στον σεβάσμιο Βανγκίσα ήρθε αυτή η σκέψη:
«Αλίμονο, είναι απώλεια για μένα, πράγματι δεν είναι κέρδος για μένα·
είναι κακή τύχη για μένα, πράγματι δεν είναι καλή τύχη για μένα·
που εγώ περιφρονώ άλλους ευπρεπείς μοναχούς εξαιτίας της δικής μου ποιητικής έμπνευσης».
Τότε ο σεβάσμιος Βανγκίσα, αφού ο ίδιος δημιούργησε μεταμέλεια στον εαυτό του, εκείνη τη στιγμή είπε αυτούς τους στίχους:
εντελώς προσκολλημένος στην ατραπό της αλαζονείας, είχες μεταμέλεια για μακρύ χρόνο.
θλίβονται οι άνθρωποι για μακρύ χρόνο, χτυπημένοι από αλαζονεία, γεννημένοι στην κόλαση.
και φήμη και ευτυχία βιώνει, αυτόν που βλέπει τη Διδασκαλία τον αποκαλούν αποφασισμένο.
και έχοντας εγκαταλείψει την αλαζονεία εντελώς, με την αληθινή γνώση τερματιστής, ειρηνικός».