2.
Η ομιλία για την τσιγκουνιά
32.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε πολλές θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι.
Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
από αυτόν που επιθυμεί αξιέπαινη πράξη, πρέπει να δίνεται από αυτόν που γνωρίζει».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
η πείνα και η δίψα, την οποία φοβάται ο τσιγκούνης·
αυτή ακριβώς αγγίζει τον αδαή, σε αυτόν τον κόσμο και στον άλλο.
οι αξιέπαινες πράξεις στον μεταθανάτιο κόσμο, γίνονται υποστήριξη για τα έμβια όντα».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
αυτοί που δίνουν από τα λίγα, αυτή είναι η αιώνια αρχή.
η προσφορά που δίνεται από τα λίγα, μετριέται ίση με χίλια».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
οι μη αγαθοί δεν μιμούνται, η αρχή των αγαθών είναι δυσκολοακολούθητη.
οι μη αγαθοί πηγαίνουν στην κόλαση, οι αγαθοί είναι κατευθυνόμενοι στον ευδαιμονικό κόσμο».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτό στον Ευλογημένο: «Ποιανού άραγε, Ευλογημένε, είναι καλά ειπωμένο;»
«Όλων σας είναι καλά ειπωμένο κατά μία έννοια· αλλά ακούστε και εμένα:
και συντηρεί τη σύζυγο, δίνοντας από τα λίγα·
εκατό χιλιάδες που θυσιάζουν χιλιάδες,
ούτε ένα κλάσμα δεν αξίζουν αυτού του είδους».
Τότε μια άλλη θεότητα απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
δεν ισούται σε αξία με αυτό που δόθηκε δίκαια;
Πώς εκατό χιλιάδες που θυσιάζουν χιλιάδες,
ούτε ένα κλάσμα δεν αξίζουν αυτού του είδους».
αφού έκοψαν, αφού σκότωσαν και αφού προκάλεσαν θλίψη·
εκείνη η προσφορά με δακρυσμένα πρόσωπα, με τιμωρία,
δεν ισούται σε αξία με αυτό που δόθηκε δίκαια.
ούτε ένα κλάσμα δεν αξίζουν αυτού του είδους».