Abhiṇhapaccavekkhitabbaṭhānasuttaṃ [AN 5.57, PTS 3.72–3.75]

7.

Η ομιλία για τις θέσεις που πρέπει να αναλογίζεται κανείς συχνά

57. «Αυτές οι πέντε, μοναχοί, είναι καταστάσεις που πρέπει συχνά να ανασκοπούνται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή. Ποια πέντε; "Είμαι υποκείμενος στο γήρας, δεν έχω ξεπεράσει το γήρας" - αυτό πρέπει συχνά να ανασκοπείται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή. "Είμαι υποκείμενος στην ασθένεια, δεν έχω ξεπεράσει την ασθένεια" - αυτό πρέπει συχνά να ανασκοπείται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή. "Είμαι υποκείμενος στον θάνατο, δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο" - αυτό πρέπει συχνά να ανασκοπείται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή. "Από όλα τα αγαπημένα μου και ευχάριστα υπάρχει χωρισμός, αποχωρισμός" - αυτό πρέπει συχνά να ανασκοπείται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή. "Είμαι κύριος των πράξεών μου, κληρονόμος των πράξεών μου, γεννημένος από τις πράξεις μου, συγγενής των πράξεών μου, έχω τις πράξεις μου ως καταφύγιο. Όποια πράξη θα κάνω - καλή ή κακή - αυτής θα γίνω κληρονόμος" - αυτό πρέπει συχνά να ανασκοπείται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή.

«Και για ποιο λόγο, μοναχοί, πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι υποκείμενος στο γήρας, δεν έχω ξεπεράσει το γήρας" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή; Υπάρχει, μοναχοί, στα όντα ματαιότητα της νεότητας στη νεότητα, μεθυσμένα από την οποία ματαιότητα συμπεριφέρονται με κακή σωματική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή λεκτική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή νοητική συμπεριφορά. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η ματαιότητα της νεότητας στη νεότητα είτε εγκαταλείπεται πλήρως είτε μειώνεται. Αυτός λοιπόν, μοναχοί, είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι υποκείμενος στο γήρας, δεν έχω ξεπεράσει το γήρας" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή.

«Και για ποιο λόγο, μοναχοί, πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι υποκείμενος στην ασθένεια, δεν έχω ξεπεράσει την ασθένεια" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή; Υπάρχει, μοναχοί, στα όντα ματαιότητα της υγείας στην υγεία, μεθυσμένα από την οποία ματαιότητα συμπεριφέρονται με κακή σωματική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή λεκτική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή νοητική συμπεριφορά. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η ματαιότητα της υγείας στην υγεία είτε εγκαταλείπεται πλήρως είτε μειώνεται. Αυτός λοιπόν, μοναχοί, είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι υποκείμενος στην ασθένεια, δεν έχω ξεπεράσει την ασθένεια" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή.

«Και για ποιο λόγο, μοναχοί, πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι υποκείμενος στον θάνατο, δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή; Υπάρχει, μοναχοί, στα όντα ματαιότητα της ζωής στη ζωή, μεθυσμένα από την οποία ματαιότητα συμπεριφέρονται με κακή σωματική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή λεκτική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή νοητική συμπεριφορά. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η ματαιότητα της ζωής στη ζωή είτε εγκαταλείπεται πλήρως είτε μειώνεται. Αυτός λοιπόν, μοναχοί, είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι υποκείμενος στον θάνατο, δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή.

«Και για ποιο λόγο, μοναχοί, πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Από όλα τα αγαπημένα μου και ευχάριστα υπάρχει χωρισμός, αποχωρισμός" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή; Υπάρχει, μοναχοί, στα όντα θέληση και πάθος για τα αγαπημένα και ευχάριστα, βαμμένα από το οποίο πάθος συμπεριφέρονται με κακή σωματική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή λεκτική συμπεριφορά, συμπεριφέρονται με κακή νοητική συμπεριφορά. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η θέληση και το πάθος για τα αγαπημένα και ευχάριστα είτε εγκαταλείπεται πλήρως είτε μειώνεται. Αυτός λοιπόν, μοναχοί, είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Από όλα τα αγαπημένα μου και ευχάριστα υπάρχει χωρισμός, αποχωρισμός" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή.

«Και για ποιο λόγο, μοναχοί, πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι κύριος των πράξεών μου, κληρονόμος των πράξεών μου, γεννημένος από τις πράξεις μου, συγγενής των πράξεών μου, έχω τις πράξεις μου ως καταφύγιο, όποια πράξη θα κάνω - καλή ή κακή - αυτής θα γίνω κληρονόμος" από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή; Υπάρχει, μοναχοί, στα όντα κακή σωματική συμπεριφορά, κακή λεκτική συμπεριφορά, κακή νοητική συμπεριφορά. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η κακή συμπεριφορά είτε εγκαταλείπεται πλήρως είτε μειώνεται. Αυτός λοιπόν, μοναχοί, είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει συχνά να ανασκοπείται "Είμαι κύριος των πράξεών μου, κληρονόμος των πράξεών μου, γεννημένος από τις πράξεις μου, συγγενής των πράξεών μου, έχω τις πράξεις μου ως καταφύγιο, όποια πράξη θα κάνω - καλή ή κακή - αυτής θα γίνω κληρονόμος" - αυτό πρέπει συχνά να ανασκοπείται από γυναίκα ή άνδρα, από αυτόν που διάγει την οικιακή ζωή ή από αναχωρητή.

«Αυτός πράγματι ο ευγενής μαθητής, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'Δεν είμαι μόνο εγώ υποκείμενος στο γήρας, που δεν έχω ξεπεράσει το γήρας, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, όλα τα όντα είναι υποκείμενα στο γήρας, δεν έχουν ξεπεράσει το γήρας'. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η οδός γεννιέται. Αυτός ασκεί εκείνη την οδό, την αναπτύσσει, την καλλιεργεί. Σε αυτόν που ασκεί εκείνη την οδό, που την αναπτύσσει, που την καλλιεργεί, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται εντελώς, οι υπολανθάνουσες τάσεις εξαφανίζονται.

«Αυτός πράγματι ο ευγενής μαθητής, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'Δεν είμαι μόνο εγώ υποκείμενος στην ασθένεια, που δεν έχω ξεπεράσει την ασθένεια, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, όλα τα όντα είναι υποκείμενα στην ασθένεια, δεν έχουν ξεπεράσει την ασθένεια'. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η οδός γεννιέται. Αυτός ασκεί εκείνη την οδό, την αναπτύσσει, την καλλιεργεί. Σε αυτόν που ασκεί εκείνη την οδό, που την αναπτύσσει, που την καλλιεργεί, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται εντελώς, οι υπολανθάνουσες τάσεις εξαφανίζονται.

«Αυτός πράγματι ο ευγενής μαθητής, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'Δεν είμαι μόνο εγώ υποκείμενος στον θάνατο, που δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, όλα τα όντα είναι υποκείμενα στον θάνατο, δεν έχουν ξεπεράσει τον θάνατο'. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η οδός γεννιέται. Αυτός ασκεί εκείνη την οδό, την αναπτύσσει, την καλλιεργεί. Σε αυτόν που ασκεί εκείνη την οδό, που την αναπτύσσει, που την καλλιεργεί, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται εντελώς, οι υπολανθάνουσες τάσεις εξαφανίζονται.

«Αυτός πράγματι ο ευγενής μαθητής, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'Δεν υπάρχει μόνο για μένα χωρισμός και αποχωρισμός από όλα τα αγαπημένα και ευχάριστα, αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, για όλα τα όντα υπάρχει χωρισμός και αποχωρισμός από τα αγαπημένα και ευχάριστα'. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η οδός γεννιέται. Αυτός ασκεί εκείνη την οδό, την αναπτύσσει, την καλλιεργεί. Σε αυτόν που ασκεί εκείνη την οδό, που την αναπτύσσει, που την καλλιεργεί, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται εντελώς, οι υπολανθάνουσες τάσεις εξαφανίζονται.

«Αυτός πράγματι ο ευγενής μαθητής, μοναχοί, σκέφτεται έτσι - 'Δεν είμαι μόνο εγώ κύριος των πράξεών μου, κληρονόμος των πράξεών μου, γεννημένος από τις πράξεις μου, συγγενής των πράξεών μου, έχων τις πράξεις μου ως καταφύγιο, όποια πράξη θα κάνω - καλή ή κακή - αυτής θα γίνω κληρονόμος· αλλά όσα όντα έρχονται και πηγαίνουν, πεθαίνουν και επαναγεννιούνται, όλα τα όντα είναι κύριοι των πράξεών τους, κληρονόμοι των πράξεών τους, γεννημένα από τις πράξεις τους, συγγενείς των πράξεών τους, έχουν τις πράξεις τους ως καταφύγιο, όποια πράξη θα κάνουν - καλή ή κακή - αυτής θα γίνουν κληρονόμοι'. Σε αυτόν που ανασκοπεί συχνά εκείνη την κατάσταση, η οδός γεννιέται. Αυτός ασκεί εκείνη την οδό, την αναπτύσσει, την καλλιεργεί. Σε αυτόν που ασκεί εκείνη την οδό, που την αναπτύσσει, που την καλλιεργεί, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται εντελώς, οι υπολανθάνουσες τάσεις εξαφανίζονται».