6.
Η ομιλία για το φίδι
142.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος καθόταν στο ύπαιθρο στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας, και ο ουρανός έσταζε σταγόνα σταγόνα.
Τότε ο Μάρα ο Κακός, θέλοντας να προκαλέσει στον Ευλογημένο φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, αφού δημιούργησε τη μορφή ενός μεγάλου βασιλικού φιδιού, πλησίασε τον Ευλογημένο. Όπως ακριβώς ένα μεγάλο πλοίο φτιαγμένο από έναν κορμό δένδρου, έτσι ήταν το σώμα του. Όπως ακριβώς ένα μεγάλο ψάθινο στραγγιστήρι ζυθοποιίας, έτσι ήταν η κουκούλα του. Όπως ακριβώς μεγάλα μπρούτζινα πιάτα της Κοσάλα, έτσι ήταν τα μάτια του. Όπως ακριβώς όταν ο ουρανός βροντά βγαίνουν αστραπές, έτσι από το στόμα του έβγαινε η γλώσσα του. Όπως ακριβώς υπάρχει ήχος από το φυσερό του σιδερά όταν φυσά, έτσι ήταν ο ήχος της εισπνοής και εκπνοής του.
Τότε ο Ευλογημένος, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απευθύνθηκε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
αυτός ο σοφός αυτοσυγκρατημένος είναι ανώτερος·
αφού εγκατέλειψε, ας περπατά εκεί,
διότι αυτό αρμόζει σε έναν τέτοιου είδους.
και επίσης πολλά τα τσιμπούρια και τα ερπετά·
ούτε μια τρίχα δεν θα κουνούσε εκεί,
ο μεγάλος σοφός που έχει πάει σε άδεια οικία.
κι αν όλα τα έμβια όντα τρομάξουν·
ακόμη κι αν καρφώσουν βέλος στο στήθος,
οι Βούδες δεν αναζητούν στέγη στις προσκολλήσεις».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.