19.
Η ομιλία για τον υλικό εαυτό
242.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται αυτή η άποψη -
'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρεται αυτή η άποψη -
'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο'.
Όταν υπάρχει αίσθημα... κ.λπ...
όταν υπάρχει αντίληψη...
όταν υπάρχουν δραστηριότητες...
όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρεται αυτή η άποψη -
'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο'».
«Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';» «Το αίσθημα... κ.λπ... «Όχι, σεβάσμιε κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο'». Δέκατο ένατο.