6.
Η ομιλία για τον μέντορα
56.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον δικό του μέντορα·
αφού πλησίασε, είπε στον δικό του μέντορα αυτό:
«Τώρα, σεβάσμιε κύριε, το σώμα μου έγινε σαν μουδιασμένο· ούτε οι κατευθύνσεις δεν μου φαίνονται καθαρά· ούτε οι διδασκαλίες δεν μου έρχονται στον νου· και η νωθρότητα και υπνηλία κατακυριεύει τη συνείδησή μου· και χωρίς ευχαρίστηση ακολουθώ την άγια ζωή· και έχω σκεπτικιστική αμφιβολία για τις διδασκαλίες».
Τότε εκείνος ο μοναχός, παίρνοντας τον συγκάτοικο μαθητή του μοναχό, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο μοναχός λέει έτσι: 'Τώρα, σεβάσμιε κύριε, το σώμα μου έγινε σαν μουδιασμένο· ούτε οι κατευθύνσεις δεν μου φαίνονται καθαρά· ούτε οι διδασκαλίες δεν μου έρχονται στον νου· και η νωθρότητα και υπνηλία κατακυριεύει τη συνείδησή μου· και χωρίς ευχαρίστηση ακολουθώ την άγια ζωή· και έχω σκεπτικιστική αμφιβολία για τις διδασκαλίες'».
«Έτσι πράγματι συμβαίνει αυτό, μοναχέ, σε αυτόν που δεν έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που δεν γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που δεν είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, που δεν παρατηρεί τις καλές νοητικές καταστάσεις, που διαμένει μη αφοσιωμένος στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας, ότι το σώμα γίνεται σαν μουδιασμένο· ούτε οι κατευθύνσεις δεν του φαίνονται καθαρά· ούτε οι διδασκαλίες δεν του έρχονται στον νου· και η νωθρότητα και υπνηλία κατακυριεύει τη συνείδησή του· και χωρίς ευχαρίστηση ακολουθεί την άγια ζωή· και έχει σκεπτικιστική αμφιβολία για τις διδασκαλίες. Γι' αυτό, μοναχέ, πρέπει να εξασκείσαι έτσι - 'Θα έχω φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, θα γνωρίζω το μέτρο στην τροφή, θα είμαι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, θα παρατηρώ τις καλές νοητικές καταστάσεις, θα διαμένω αφοσιωμένος στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας'. Έτσι πρέπει να εξασκείσαι, μοναχέ».
Τότε εκείνος ο μοναχός, νουθετημένος από τον Ευλογημένο με αυτή τη νουθεσία, σηκώθηκε από τη θέση του, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο, τον περιήλθε κρατώντας τον στα δεξιά του και έφυγε. Τότε εκείνος ο μοναχός, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και εκείνος ο μοναχός έγινε ένας από τους Άξιους.
Τότε εκείνος ο μοναχός, έχοντας επιτύχει την Αξιότητα, πλησίασε τον δικό του μέντορα· αφού πλησίασε, είπε στον δικό του μέντορα αυτό: «Τώρα, σεβάσμιε κύριε, το σώμα μου δεν είναι σαν μουδιασμένο· και οι κατευθύνσεις μου φαίνονται καθαρά· και οι διδασκαλίες μου έρχονται στον νου· και η νωθρότητα και υπνηλία δεν κατακυριεύει τη συνείδησή μου· και με ευχαρίστηση ακολουθώ την άγια ζωή· και δεν έχω σκεπτικιστική αμφιβολία για τις διδασκαλίες». Τότε εκείνος ο μοναχός, παίρνοντας τον συγκάτοικο μαθητή του μοναχό, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο μοναχός λέει έτσι: 'Τώρα, σεβάσμιε κύριε, το σώμα μου δεν είναι σαν μουδιασμένο· και οι κατευθύνσεις μου φαίνονται καθαρά· και οι διδασκαλίες μου έρχονται στον νου· και η νωθρότητα και υπνηλία δεν κατακυριεύει τη συνείδησή μου· και με ευχαρίστηση ακολουθώ την άγια ζωή· και δεν έχω σκεπτικιστική αμφιβολία για τις διδασκαλίες'».
«Έτσι πράγματι συμβαίνει αυτό, μοναχέ, σε αυτόν που έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, που παρατηρεί τις καλές νοητικές καταστάσεις, που διαμένει αφοσιωμένος στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας, ότι το σώμα δεν γίνεται σαν μουδιασμένο· και οι κατευθύνσεις του φαίνονται καθαρά· και οι διδασκαλίες του έρχονται στον νου· και η νωθρότητα και υπνηλία δεν κατακυριεύει τη συνείδησή του· και με ευχαρίστηση ακολουθεί την άγια ζωή· και δεν έχει σκεπτικιστική αμφιβολία για τις διδασκαλίες. Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'Θα έχουμε φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, θα γνωρίζουμε το μέτρο στην τροφή, θα είμαστε αφοσιωμένοι στην εγρήγορση, θα παρατηρούμε τις καλές νοητικές καταστάσεις, θα διαμένουμε αφοσιωμένοι στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Έκτο.