7.
Η ομιλία για το πολυώροφο κτίριο
188.
«Όπως, μοναχοί, ενός θολωτού δωματίου όποια δοκάρια στέγης κι αν υπάρχουν, όλα αυτά κλίνουν προς την κορυφή, έχουν κλίση προς την κορυφή, γέρνουν προς την κορυφή·
ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει τους επτά παράγοντες της φώτισης, που καλλιεργεί τους επτά παράγοντες της φώτισης, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα.
Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει τους επτά παράγοντες της φώτισης, που καλλιεργεί τους επτά παράγοντες της φώτισης, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει τον παράγοντα φώτισης της μνήμης, βασισμένο στην αποστασιοποίηση, βασισμένο στο μη πάθος, βασισμένο στην παύση, ωριμάζοντας στην αποδέσμευση... κ.λπ... αναπτύσσει τον παράγοντα φώτισης της αταραξίας, βασισμένο στην αποστασιοποίηση, βασισμένο στο μη πάθος, βασισμένο στην παύση, ωριμάζοντας στην αποδέσμευση. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει τους επτά παράγοντες της φώτισης, που καλλιεργεί τους επτά παράγοντες της φώτισης, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα». Έβδομη.