9.
Η ομιλία για τον γυμνό ασκητή Κάσσαπα
351.
Εκείνη την περίοδο ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είχε φτάσει στη Ματσικασάντα, παλιός φίλος του οικοδεσπότη Τσίττα από την κοσμική ζωή.
Άκουσε ο οικοδεσπότης Τσίττα -
«Ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα, λέγεται, έφτασε στη Ματσικασάντα, παλιός φίλος μας από την κοσμική ζωή».
Τότε ο οικοδεσπότης Τσίττα πήγε εκεί όπου ήταν ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον γυμνό ασκητή Κάσσαπα.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο οικοδεσπότης Τσίττα είπε στον γυμνό ασκητή Κάσσαπα:
«Πόσο καιρό είσαι αναχωρητής, σεβάσμιε κύριε Κάσσαπα;»
«Περίπου τριάντα χρόνια, οικοδεσπότη, είμαι αναχωρητής».
«Σε αυτά όμως τα περίπου τριάντα χρόνια, σεβάσμιε κύριε, υπάρχει κάποιο υπερανθρώπινο επίτευγμα, διάκριση γνώσης και ενόρασης άξια των ευγενών, που έχει επιτευχθεί ως άνετη διαμονή;»
«Σε αυτά τα περίπου τριάντα χρόνια που είμαι αναχωρητής, οικοδεσπότη, δεν υπάρχει κάποιο υπερανθρώπινο επίτευγμα, διάκριση γνώσης και ενόρασης άξια των ευγενών, που έχει επιτευχθεί ως άνετη διαμονή, εκτός από τη γύμνια και το ξύρισμα του κεφαλιού και το τίναγμα της σκόνης».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο οικοδεσπότης Τσίττα είπε στον γυμνό ασκητή Κάσσαπα:
«Καταπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ, εκπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ!
Πόσο καλά διδαγμένη είναι η Διδασκαλία, όταν σε περίπου τριάντα χρόνια κανένα υπερανθρώπινο επίτευγμα, διάκριση γνώσης και ενόρασης άξια των ευγενών, δεν θα είχε επιτευχθεί ως άνετη διαμονή, εκτός από τη γύμνια και το ξύρισμα του κεφαλιού και το τίναγμα της σκόνης!»
«Σε σένα όμως, οικοδεσπότη, πόσο καιρό είσαι λαϊκός ακόλουθος;» «Και σε μένα, σεβάσμιε κύριε, περίπου τριάντα χρόνια είμαι λαϊκός ακόλουθος». «Σε αυτά όμως τα περίπου τριάντα χρόνια, οικοδεσπότη, υπάρχει κάποιο υπερανθρώπινο επίτευγμα, διάκριση γνώσης και ενόρασης άξια των ευγενών, που έχει επιτευχθεί ως άνετη διαμονή;» «Ακόμη και ως οικοδεσπότης θα μπορούσε, σεβάσμιε κύριε. Διότι εγώ, σεβάσμιε κύριε, όποτε επιθυμώ, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές, αποστασιοποιημένος από τις φαύλες νοητικές καταστάσεις, έχοντας επιτύχει την πρώτη διαλογιστική έκσταση, που συνοδεύεται από λογισμό και συλλογισμό, με αγαλλίαση και ευτυχία που γεννιούνται από την αποστασιοποίηση, διαμένω. Διότι εγώ, σεβάσμιε κύριε, όποτε επιθυμώ, με τον κατευνασμό του λογισμού και του συλλογισμού... κ.λπ... έχοντας επιτύχει τη δεύτερη διαλογιστική έκσταση, διαμένω. Διότι εγώ, σεβάσμιε κύριε, όποτε επιθυμώ, με την απαλλαγή από την αγαλλίαση... κ.λπ... έχοντας επιτύχει την τρίτη διαλογιστική έκσταση, διαμένω. Διότι εγώ, σεβάσμιε κύριε, όποτε επιθυμώ, με την εγκατάλειψη της ευχαρίστησης... κ.λπ... έχοντας επιτύχει την τέταρτη διαλογιστική έκσταση, διαμένω. Αν όμως εγώ, σεβάσμιε κύριε, πεθάνω πριν από τον Ευλογημένο, δεν θα ήταν καταπληκτικό αν ο Ευλογημένος δήλωνε για μένα έτσι: 'Δεν υπάρχει εκείνος ο νοητικός δεσμός με τον οποίο δεμένος ο οικοδεσπότης Τσίττα θα επέστρεφε ξανά σε αυτόν τον κόσμο'.» Όταν αυτό ειπώθηκε, ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είπε στον οικοδεσπότη Τσίττα: «Καταπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ, εκπληκτικό, πράγματι, αγαπητέ! Πόσο καλά διδαγμένη είναι η Διδασκαλία, όταν ένας οικοδεσπότης με λευκά ρούχα θα επιτύχει τέτοιο υπερανθρώπινο επίτευγμα, διάκριση γνώσης και ενόρασης άξια των ευγενών, ως άνετη διαμονή. Είθε να λάβω, οικοδεσπότη, την αναχώρηση σε αυτή τη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία».
Τότε ο οικοδεσπότης Τσίττα, παίρνοντας τον γυμνό ασκητή Κάσσαπα, πήγε εκεί όπου ήταν οι πρεσβύτεροι μοναχοί· αφού πλησίασε, είπε στους πρεσβύτερους μοναχούς: «Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα είναι παλιός φίλος μας από την κοσμική ζωή. Ας του δώσουν οι πρεσβύτεροι την αναχώρηση, ας του δώσουν την πλήρη χειροτονία. Εγώ θα φροντίσω για αυτόν τα αναγκαία είδη χιτώνων, προσφερόμενης τροφής, καταλύματος και φαρμάκων για ασθενείς». Ο γυμνός ασκητής Κάσσαπα έλαβε την αναχώρηση σε αυτή τη Διδασκαλία και μοναστική διαγωγή, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του, ο σεβάσμιος Κάσσαπα, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο σεβάσμιος Κάσσαπα έγινε ένας από τους Άξιους. Ένατη.