8.
Η ομιλία για το κούτσουρο
230.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Με ξύλινο προσκέφαλο, μοναχοί, τώρα οι Λίτσαβι διαμένουν επιμελείς και ενεργητικοί στην εξάσκηση. Σε αυτούς ο βασιλιάς της Μαγκάντα Ατζατασάττου, γιος της Βεντέχι, δεν βρίσκει ευκαιρία, δεν βρίσκει βάση. Στο μέλλον, μοναχοί, οι Λίτσαβι θα είναι τρυφηλοί, με απαλά και τρυφερά χέρια και πόδια· αυτοί σε μαλακούς τόπους ύπνου, σε βαμβακερά μαξιλάρια, θα ετοιμάζουν τόπο ύπνου μέχρι την ανατολή του ήλιου. Σε αυτούς ο βασιλιάς της Μαγκάντα Ατζατασάττου, γιος της Βεντέχι, θα βρει ευκαιρία, θα βρει βάση.
«Με ξύλινο προσκέφαλο, μοναχοί, τώρα οι μοναχοί διαμένουν επιμελείς και ενεργητικοί στην επίμονη προσπάθεια. Σε αυτούς ο Μάρα ο Κακός δεν βρίσκει ευκαιρία, δεν βρίσκει βάση. Στο μέλλον, μοναχοί, οι μοναχοί θα είναι λεπτοφυείς, με απαλά και τρυφερά χέρια και πόδια. Αυτοί σε μαλακούς τόπους ύπνου, σε βαμβακερά μαξιλάρια, θα ετοιμάζουν τόπο ύπνου μέχρι την ανατολή του ήλιου. Σε αυτούς ο Μάρα ο Κακός θα βρει ευκαιρία, θα βρει βάση. Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'με ξύλινο προσκέφαλο θα διαμένουμε επιμελείς και ενεργητικοί στην επίμονη προσπάθεια'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Όγδοη.