3.
Η ομιλία για τον Σίχα
33.
«Το λιοντάρι, μοναχοί, ο βασιλιάς των ζώων, την απογευματινή περίοδο της ημέρας βγαίνει από τον τόπο διαμονής του.
Αφού βγει από τον τόπο διαμονής του, τεντώνεται.
Αφού τεντωθεί, κοιτάζει τριγύρω προς τις τέσσερις κατευθύνσεις.
Αφού κοιτάξει τριγύρω προς τις τέσσερις κατευθύνσεις, βρυχάται τρεις φορές το βρύχημα του λιονταριού.
Αφού βρυχηθεί τρεις φορές το βρύχημα του λιονταριού, φεύγει για τον τόπο συλλογής τροφής.
Όσα όμως, μοναχοί, ζώα ακούνε τον ήχο του λιονταριού, του βασιλιά των ζώων, που βρυχάται, αυτά ως επί το πλείστον περιπίπτουν σε φόβο, επείγουσα ανησυχία και τρόμο.
Αυτά που ζουν σε τρύπες μπαίνουν στις τρύπες τους, αυτά που ζουν στο νερό μπαίνουν στο νερό, αυτά που ζουν στο δάσος μπαίνουν στο δάσος, τα πουλιά καταφεύγουν στον ουρανό.
Ακόμη και εκείνοι, μοναχοί, οι βασιλικοί ελέφαντες σε χωριά, κωμοπόλεις και βασιλικές πρωτεύουσες, δεμένοι με στερεά δερμάτινα δεσμά, ακόμη και αυτοί, σπάζοντας και συντρίβοντας εκείνα τα δεσμά, φοβισμένοι, αφήνοντας ούρα και κόπρανα, τρέχουν εδώ κι εκεί.
Τόσο μεγάλη υπερφυσική δύναμη έχει, μοναχοί, το λιοντάρι, ο βασιλιάς των ζώων, για τα ζώα, τόσο ισχυρός με επιρροή είναι, τόσο μεγάλη επιρροή έχει.
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, όταν ο Τατχάγκατα εγείρεται στον κόσμο, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, ο τέλειος στην αληθινή γνώση και στην καλή συμπεριφορά, ο Καλότυχος, ο γνώστης του κόσμου, ο ανυπέρβλητος οδηγός των ανθρώπων που πρέπει να εκπαιδευτούν, ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος, αυτός διδάσκει τη Διδασκαλία - 'αυτή είναι η ταυτότητα, αυτή είναι η προέλευση της ταυτότητας, αυτή είναι η παύση της ταυτότητας, αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση της ταυτότητας'. Ακόμη και εκείνοι, μοναχοί, οι θεοί με μακρά ζωή, όμορφοι, με άφθονη ευτυχία, που παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε υψηλά ουράνια ανάκτορα, ακόμη και αυτοί, αφού ακούσουν τη διδαχή της Διδασκαλίας του Τατχάγκατα, ως επί το πλείστον περιπίπτουν σε φόβο, επείγουσα ανησυχία και τρόμο - 'Παροδικοί, λοιπόν, αγαπητέ, όντας εμείς, νομίσαμε ότι είμαστε μόνιμοι· ασταθείς, λοιπόν, αγαπητέ, όντας εμείς, νομίσαμε ότι είμαστε σταθεροί· μη-αιώνιοι, λοιπόν, αγαπητέ, όντας εμείς, νομίσαμε ότι είμαστε αιώνιοι. Κι εμείς, λοιπόν, αγαπητέ, είμαστε παροδικοί, ασταθείς, μη-αιώνιοι, περιλαμβανόμενοι στην ταυτότητα'. Τόσο μεγάλη υπερφυσική δύναμη έχει, μοναχοί, ο Τατχάγκατα για τον κόσμο μαζί με τους θεούς, τόσο ισχυρός με επιρροή είναι, τόσο μεγάλη επιρροή έχει».
του κόσμου μαζί με τους θεούς, ο Διδάσκαλος ο ασύγκριτος.
και την ευγενή οκταμελή οδό, που οδηγεί στη γαλήνη από τη δυστυχία.
φοβισμένοι κατελήφθησαν από τρόμο, όπως τα άλλα ζώα από το λιοντάρι.
αφού ακούσαμε τα λόγια του Άξιου, του απελευθερωμένου, του ακλόνητου». Τρίτη.