5.
Η ομιλία για τον ασκούμενο
86.
Τότε κάποιος μοναχός πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«'Ασκούμενος, ασκούμενος', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Σε ποιο βαθμό άραγε, σεβάσμιε κύριε, κάποιος είναι ασκούμενος;» «'Εξασκείται', μοναχέ, για αυτό ονομάζεται ασκούμενος. Και τι εξασκεί; Εξασκεί την ανώτερη ηθική διαγωγή, εξασκεί την ανώτερη συνείδηση, εξασκεί την ανώτερη σοφία. 'Εξασκείται', μοναχέ, για αυτό ονομάζεται ασκούμενος».
«Του ασκούμενου που εξασκείται, που ακολουθεί την ευθεία οδό·
στην εξάλειψη πρώτα η γνώση, έπειτα η τελική γνώση με εγγύτητα.
Έπειτα σε αυτόν που απελευθερώθηκε μέσω της τελικής γνώσης, πράγματι υπάρχει γνώση στον ακλόνητο·
'ακλόνητη είναι η απελευθέρωσή μου', με την εξάλειψη των δεσμών της ύπαρξης». Πέμπτο.