1.
Η ομιλία για το εσωτερικό
150.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία;»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία.
Όταν υπάρχει αίσθημα... κ.λπ...
όταν υπάρχει αντίληψη...
όταν υπάρχουν δραστηριότητες...
όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση εγείρεται εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία.
Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό, είναι οδυνηρό ή ευχάριστο;»
«Οδυνηρό, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό, οδυνηρό, υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Το αίσθημα... κ.λπ...
η αντίληψη...
οι δραστηριότητες...
η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό, είναι οδυνηρό ή ευχάριστο;»
«Οδυνηρό, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό, οδυνηρό, υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί εσωτερικά ευτυχία και δυστυχία;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε».
«Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Πρώτο.