9.
Η ομιλία για την αιτία του εσωτερικού μη-εαυτού
142.
«Το μάτι, μοναχοί, είναι μη-εαυτός.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση του ματιού, κι αυτή είναι μη-εαυτός.
Το μάτι που έχει δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός; Κ.λπ...
η γλώσσα είναι μη-εαυτός.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της γλώσσας, κι αυτή είναι μη-εαυτός.
Η γλώσσα που έχει δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός; Κ.λπ...
ο νους είναι μη-εαυτός.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση του νου, κι αυτή είναι μη-εαυτός.
Ο νους που έχει δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός;
Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'».
Ένατη.