2.
Η ομιλία για το εσωτερικό οδυνηρό
2.
«Το μάτι, μοναχοί, είναι οδυνηρό.
Ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός·
ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Το αυτί είναι οδυνηρό... κ.λπ...
η μύτη είναι οδυνηρή...
η γλώσσα είναι οδυνηρή...
το σώμα είναι οδυνηρό...
ο νους είναι οδυνηρός.
Ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός·
ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία.
Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Δεύτερο.