5.
Η ομιλία για την τρίχα
1115.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού ντύθηκε την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, μπήκε στη Βεσάλι για προσφερόμενη τροφή.
Ο σεβάσμιος Άναντα είδε πολλούς νεαρούς Λίτσαβι στην αίθουσα εκπαίδευσης να εξασκούνται στη στόχευση, εκτοξεύοντας βέλη από μακριά μέσα από μια λεπτή τρύπα κλειδαριάς, το ένα βέλος μετά το άλλο χωρίς αστοχία.
Αφού το είδε, του ήρθε αυτή η σκέψη:
«Αυτοί οι νεαροί Λίτσαβι είναι πράγματι εξασκημένοι, αυτοί οι νεαροί Λίτσαβι είναι πράγματι καλά εξασκημένοι·
αφού είναι δυνατόν από μακριά μέσα από μια λεπτή τρύπα κλειδαριάς να εκτοξεύουν βέλη, το ένα μετά το άλλο χωρίς αστοχία».
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού περπάτησε στη Βεσάλι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο: «Εδώ εγώ, σεβάσμιε κύριε, αφού ντύθηκα την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρα το κύπελλο και τους χιτώνες μου, μπήκα στη Βεσάλι για προσφερόμενη τροφή. Είδα, σεβάσμιε κύριε, πολλούς νεαρούς Λίτσαβι στην αίθουσα εκπαίδευσης να εξασκούνται στη στόχευση, εκτοξεύοντας βέλη από μακριά μέσα από μια λεπτή τρύπα κλειδαριάς, το ένα βέλος μετά το άλλο χωρίς αστοχία. Αφού τον είδα, μου ήρθε αυτή η σκέψη - «Αυτοί οι νεαροί Λίτσαβι είναι πράγματι εξασκημένοι, αυτοί οι νεαροί Λίτσαβι είναι πράγματι καλά εξασκημένοι· αφού είναι δυνατόν από μακριά μέσα από μια λεπτή τρύπα κλειδαριάς να εκτοξεύουν βέλη, το ένα μετά το άλλο χωρίς αστοχία».
«Τι νομίζεις, Άναντα, ποιο είναι πιο δύσκολο ή πιο δυσκατόρθωτο - αυτός που από μακριά μέσα από μια λεπτή τρύπα κλειδαριάς θα εκτόξευε βέλος, το ένα μετά το άλλο χωρίς αστοχία, ή αυτός που θα διαπερνούσε με την άκρη την άκρη μιας τρίχας χωρισμένης σε επτά μέρη;» «Αυτό ακριβώς, σεβάσμιε κύριε, είναι πιο δύσκολο και πιο δυσκατόρθωτο, αυτός που θα διαπερνούσε με την άκρη την άκρη μιας τρίχας χωρισμένης σε επτά μέρη». «Αλλά, Άναντα, κάτι ακόμα πιο δυσδιαπέραστο διαπερνούν, αυτοί που διαπερνούν όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... διαπερνούν όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»».
«Γι' αυτό, Άναντα, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Πέμπτο.