5.
Η ομιλία για το μεγάλο δέντρο
55.
Διέμενε στη Σαβάτθι... κ.λπ...
«Μοναχοί, σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας την απόλαυση στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε προσκόλληση, η επιθυμία αυξάνεται.
Με την επιθυμία ως συνθήκη υπάρχει προσκόλληση·
με την προσκόλληση ως συνθήκη υπάρχει γίγνεσθαι... κ.λπ...
έτσι υπάρχει η προέλευση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου».
«Όπως, μοναχοί, ένα μεγάλο δέντρο. Οι ρίζες του που πηγαίνουν προς τα κάτω και αυτές που πηγαίνουν πλάγια, όλες αυτές μεταφέρουν τη θρεπτική ουσία προς τα πάνω. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, αυτό το μεγάλο δέντρο, με αυτή την τροφή, με αυτή την προσκόλληση, θα παρέμενε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας την απόλαυση στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε προσκόλληση, η επιθυμία αυξάνεται. Με την επιθυμία ως συνθήκη υπάρχει προσκόλληση... κ.λπ... Έτσι υπάρχει η προέλευση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου.
«Μοναχοί, σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τον κίνδυνο στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε προσκόλληση, η επιθυμία καταπαύει. Από την παύση της επιθυμίας υπάρχει η παύση της προσκόλλησης· από την παύση της προσκόλλησης υπάρχει η παύση του γίγνεσθαι... κ.λπ... Έτσι υπάρχει η παύση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου.
«Όπως, μοναχοί, ένα μεγάλο δέντρο. Τότε θα ερχόταν ένας άνθρωπος παίρνοντας σκαπάνη και καλάθι. Αυτός θα έκοβε εκείνο το δέντρο στη ρίζα, αφού το έκοβε στη ρίζα θα έσκαβε, αφού έσκαβε θα ξερίζωνε τις ρίζες, ακόμη και αυτές που είναι λεπτές σαν στέλεχος ουσίρα. Αυτός θα έκοβε εκείνο το δέντρο κομμάτι κομμάτι, αφού το έκοβε κομμάτι κομμάτι θα το έσχιζε, αφού το έσχιζε θα το έκανε σκλήθρες σκλήθρες, αφού το έκανε σκλήθρες σκλήθρες θα το στέγνωνε στον άνεμο και τον ήλιο· αφού το στέγνωνε στον άνεμο και τον ήλιο θα το έκαιγε με φωτιά, αφού το έκαιγε με φωτιά θα το έκανε στάχτη, αφού το έκανε στάχτη ή θα το λίχνιζε σε δυνατό άνεμο ή θα το παρέσυρε σε ποτάμι με ορμητικό ρεύμα. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, αυτό το μεγάλο δέντρο θα είχε τη ρίζα του κομμένη, θα είχε γίνει σαν κορμός φοίνικα, θα είχε οδηγηθεί στην εξαφάνιση, θα είχε τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τον κίνδυνο στα φαινόμενα που είναι υποκείμενα σε προσκόλληση, η επιθυμία καταπαύει. Από την παύση της επιθυμίας υπάρχει η παύση της προσκόλλησης· από την παύση της προσκόλλησης υπάρχει η παύση του γίγνεσθαι... κ.λπ... έτσι υπάρχει η παύση αυτού του ολόκληρου συνόλου του υπαρξιακού πόνου». Πέμπτο.