Ayyikāsuttaṃ [SN 3.22, PTS 1.97]

2.

Η ομιλία για τη γιαγιά

133. Προέλευση στη Σαβάττχι. Στον βασιλιά Πασενάντι της Κοσάλα που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό: «Λοιπόν, από πού έρχεσαι, μεγάλε βασιλιά, το μεσημέρι;»

«Η γιαγιά μου, σεβάσμιε κύριε, πέθανε, γερασμένη, ηλικιωμένη, προχωρημένη στα χρόνια, έχοντας διανύσει μεγάλη περίοδο, έχοντας φτάσει στο τέλος της ηλικίας, εκατόν είκοσι ετών από τη γέννησή της. Η γιαγιά μου όμως, σεβάσμιε κύριε, ήταν αγαπητή και λατρεμένη. Αν μπορούσα, σεβάσμιε κύριε, με έναν ελέφαντα-κόσμημα να επιτύχω 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου', θα έδινα έναν ελέφαντα-κόσμημα - 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου'. Αν μπορούσα, σεβάσμιε κύριε, με ένα άλογο-κόσμημα να επιτύχω 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου', θα έδινα ένα άλογο-κόσμημα - 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου'. Αν μπορούσα, σεβάσμιε κύριε, με ένα εκλεκτό χωριό να επιτύχω 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου', θα έδινα ένα εκλεκτό χωριό - 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου'. Αν μπορούσα, σεβάσμιε κύριε, με μια περιοχή της χώρας να επιτύχω 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου', θα έδινα μια περιοχή της χώρας - 'να μην πέθαινε η γιαγιά μου'. «Όλα τα όντα, μεγάλε βασιλιά, είναι υποκείμενα στον θάνατο, έχουν τον θάνατο ως τέλος, δεν έχουν ξεπεράσει τον θάνατο.» «Θαυμαστό, σεβάσμιε κύριε, εκπληκτικό, σεβάσμιε κύριε! Πόσο καλά ειπωμένο είναι αυτό, σεβάσμιε κύριε, από τον Ευλογημένο - όλα τα όντα είναι υποκείμενα στον θάνατο, έχουν τον θάνατο ως τέλος, δεν έχουν ξεπεράσει τον θάνατο.»

«Έτσι είναι, μεγάλε βασιλιά, έτσι είναι, μεγάλε βασιλιά! Όλα τα όντα είναι υποκείμενα στον θάνατο, έχουν τον θάνατο ως τέλος, δεν έχουν ξεπεράσει τον θάνατο. Όπως, μεγάλε βασιλιά, όσα δοχεία του αγγειοπλάστη υπάρχουν, είτε ωμά είτε ψημένα, όλα αυτά είναι υποκείμενα στο σπάσιμο, έχουν το σπάσιμο ως τέλος, δεν έχουν ξεπεράσει το σπάσιμο· ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μεγάλε βασιλιά, όλα τα όντα είναι υποκείμενα στον θάνατο, έχουν τον θάνατο ως τέλος, δεν έχουν ξεπεράσει τον θάνατο.» Αυτά είπε... κ.λπ...