2.
Η ομιλία για την πατημασιά
140.
«Όπως, μοναχοί, όσα είναι τα αποτυπώματα των χερσαίων έμβιων όντων, όλα αυτά περιλαμβάνονται στο αποτύπωμα του ελέφαντα·
το αποτύπωμα του ελέφαντα φαίνεται ως το κορυφαίο μεταξύ τους, δηλαδή -
λόγω του μεγέθους του·
ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, όποιες καλές νοητικές καταστάσεις υπάρχουν, όλες αυτές έχουν ρίζα την επιμέλεια, συγκλίνουν στην επιμέλεια·
η επιμέλεια φαίνεται ως η κορυφαία αυτών των νοητικών καταστάσεων.
Για έναν επιμελή μοναχό, μοναχοί, αυτό αναμένεται -
θα αναπτύξει την ευγενή οκταμελή οδό, θα καλλιεργήσει την ευγενή οκταμελή οδό.
Και πώς, μοναχοί, ένας επιμελής μοναχός αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός αναπτύσσει την ορθή άποψη, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
αναπτύσσει την ορθή αυτοσυγκέντρωση, βασισμένη στην αποστασιοποίηση, βασισμένη στο μη πάθος, βασισμένη στην παύση, ωριμάζουσα στην αποδέσμευση... κ.λπ...
Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας επιμελής μοναχός αναπτύσσει την ευγενή οκταμελή οδό, καλλιεργεί την ευγενή οκταμελή οδό».
Δεύτερο.