8.
Η ομιλία στον Κατθαχάρα
204.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο αρκετοί νεαροί μαθητευόμενοι που μάζευαν ξύλα, κάποιου βραχμάνου του σογιού Μπαραντβάτζα, πήγαν προς το δασώδες άλσος·
αφού πλησίασαν, είδαν τον Ευλογημένο να κάθεται σε εκείνο το δασώδες άλσος, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο.
Αφού τον είδαν, πήγαν εκεί όπου ήταν ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα·
αφού πλησίασαν, είπαν στον βραχμάνο του σογιού Μπαραντβάτζα:
«Ας γνωρίζει ο αξιότιμος!
Σε εκείνο το δασώδες άλσος κάθεται ένας ασκητής, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο».
Τότε ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα μαζί με εκείνους τους νεαρούς πήγε προς εκείνο το δασώδες άλσος.
Είδε τον Ευλογημένο να κάθεται σε εκείνο το δασώδες άλσος, διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο.
Αφού τον είδε, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
εισχωρώντας σε κενή ερημιά χωρίς ανθρώπους·
με ακίνητο, σταθερό και χαριτωμένο σώμα,
πράγματι πανέμορφα διαλογίζεσαι, μοναχέ.
μόνος στο δάσος κατοικεί ο σοφός·
αυτό μου φαίνεται εκπληκτικό,
ότι μόνος με χαρούμενο νου ζεις στο δάσος.
του Κυρίου του κόσμου, τον ανυπέρβλητο ουρανό·
γιατί ο αξιότιμος κατοικεί σε έρημο δάσος χωρίς ανθρώπους,
κάνοντας εδώ αυστηρό ασκητισμό για την επίτευξη του Βράχμα;»
διάσπαρτες σε πολλά στοιχεία, πάντα προσκολλημένες·
που προέρχονται από τη ρίζα της αγνωσίας, λαχτάρες,
όλες έχουν τερματιστεί από μένα μαζί με τη ρίζα τους.
με καθαρή ενόραση σε όλα τα φαινόμενα·
Έχοντας φτάσει στην ανυπέρβλητη, ειρηνική ανώτατη φώτιση,
διαλογίζομαι, Βράχμα, σε απόκρυφο μέρος με αυτοπεποίθηση».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα, θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα!... κ.λπ... που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής».