12.
Η ομιλία για την αιτία του εξωτερικού μη-εαυτού
145.
«Οι υλικές μορφές, μοναχοί, είναι μη-εαυτός.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση των υλικών μορφών, κι αυτή είναι μη-εαυτός.
Οι υλικές μορφές που έχουν δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός;
Οι ήχοι...
οι οσμές...
οι γεύσεις...
τα απτά αντικείμενα...
τα νοητικά φαινόμενα είναι μη-εαυτός.
Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση των νοητικών φαινομένων, κι αυτή είναι μη-εαυτός.
Τα νοητικά φαινόμενα που έχουν δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός;
Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής αποστασιοποιείται από τις υλικές μορφές, αποστασιοποιείται από τους ήχους...
αποστασιοποιείται από τις οσμές...
αποστασιοποιείται από τις γεύσεις...
αποστασιοποιείται από τα απτά αντικείμενα...
αποστασιοποιείται από τα νοητικά φαινόμενα.
Αποστασιοποιούμενος απαλλάσσεται από το πάθος·
μέσω του μη πάθους απελευθερώνεται·
στον απελευθερωμένο υπάρχει η γνώση: 'υπάρχει απελευθέρωση'.
Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'».
Δωδέκατη.