Devadūtasuttaṃ [MN 130, PTS 3.179–3.187]

10.

Η ομιλία για τους θεϊκούς αγγελιοφόρους

261. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μοναχοί». «Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:

«Όπως, μοναχοί, δύο σπίτια με πόρτες αντικριστά· εκεί ένας άνθρωπος με καλή όραση, στεκόμενος στη μέση, θα έβλεπε ανθρώπους να μπαίνουν στο σπίτι και να βγαίνουν, να περπατούν πέρα-δώθε και να τριγυρίζουν· ακριβώς έτσι εγώ, μοναχοί, με τον θείο οφθαλμό, καθαρό, που υπερβαίνει τον ανθρώπινο, βλέπω τα όντα να πεθαίνουν και να ξαναγεννιούνται, κατώτερα και ανώτερα, όμορφα και άσχημα, σε καλούς και κακούς προορισμούς· κατανοώ τα όντα που επαναγεννιούνται σύμφωνα με τις πράξεις τους - «Αυτά τα αξιοσέβαστα όντα, βεβαίως, διακατέχονται από καλή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από καλή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από καλή νοητική συμπεριφορά, δεν συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν ορθές απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε ορθές απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο. Ενώ αυτά τα αξιοσέβαστα όντα διακατέχονται από καλή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από καλή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από καλή νοητική συμπεριφορά, δεν συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν ορθές απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε ορθές απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί μεταξύ των ανθρώπων. Αυτά τα αξιοσέβαστα όντα, βεβαίως, διακατέχονται από κακή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή νοητική συμπεριφορά, συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν λανθασμένες απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε λανθασμένες απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί στη σφαίρα των φαντασμάτων. Ενώ αυτά τα αξιοσέβαστα όντα διακατέχονται από κακή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή νοητική συμπεριφορά, συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν λανθασμένες απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε λανθασμένες απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί στο ζωικό βασίλειο. Ενώ αυτά τα αξιοσέβαστα όντα διακατέχονται από κακή σωματική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή λεκτική συμπεριφορά, διακατέχονται από κακή νοητική συμπεριφορά, συκοφαντούν τους ευγενείς, έχουν λανθασμένες απόψεις, αναλαμβάνουν πράξεις βασισμένες σε λανθασμένες απόψεις· αυτοί, με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο, έχουν γεννηθεί στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση».

262. Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού τον πιάσουν από τα δύο χέρια, τον παρουσιάζουν στον βασιλιά Γιάμα - «Αυτός ο άνθρωπος, μεγαλειότατε, είναι ασεβής προς τη μητέρα, ασεβής προς τον πατέρα, ασεβής προς τους ασκητές, ασεβής προς τους βραχμάνους, δεν τιμά τους πρεσβύτερους της οικογένειας. Ας του επιβάλει η μεγαλειότητά σας τιμωρία». Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα ανακρίνει, εξετάζει και νουθετεί σχετικά με τον πρώτο θεϊκό αγγελιοφόρο - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων τον πρώτο θεϊκό αγγελιοφόρο να εμφανίζεται;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων ένα μικρό αγόρι, βρέφος, ξαπλωμένο ανάσκελα, βυθισμένο στα δικά του ούρα και περιττώματα;» Αυτός λέει τα εξής: «Είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, σε σένα που είσαι νοήμων, μνήμων και ηλικιωμένος, δεν ήρθε αυτή η σκέψη: Κι εγώ πράγματι είμαι υποκείμενος στη γέννηση, δεν έχω ξεπεράσει τη γέννηση. Ας κάνω λοιπόν το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν μπόρεσα, σεβάσμιε κύριε, ήμουν αμελής, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, λόγω της αμέλειάς σου δεν έκανες το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου. Πράγματι, άνθρωπε, θα σου κάνουν όπως κάνουν στον αμελή. Αυτή όμως η κακόβουλη πράξη σου δεν έγινε ούτε από τη μητέρα, ούτε από τον πατέρα, ούτε από τον αδελφό, ούτε από την αδελφή, ούτε από φίλους και συμβούλους, ούτε από συγγενείς και ομαίμους, ούτε από ασκητές και βραχμάνους, ούτε από θεότητες· από σένα έγινε αυτή η κακόβουλη πράξη, εσύ θα βιώσεις το αποτέλεσμά της».

263. Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα, αφού τον ανέκρινε, τον εξέτασε και τον νουθέτησε σχετικά με τον πρώτο θεϊκό αγγελιοφόρο, τον ανακρίνει, τον εξετάζει και τον νουθετεί σχετικά με τον δεύτερο θεϊκό αγγελιοφόρο - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων τον δεύτερο θεϊκό αγγελιοφόρο να εμφανίζεται;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων γυναίκα ή άνδρα γηραιό, κυρτωμένο σαν τη δοκό στέγης, λυγισμένο, στηριζόμενο σε μπαστούνι, τρεμάμενο καθώς περπατάει, άρρωστο, με τη νιότη του χαμένη, με σπασμένα δόντια, με γκρίζα μαλλιά, με αραιά μαλλιά, με φαλακρό κεφάλι, με ρυτίδες, με σώμα γεμάτο κηλίδες;» Αυτός λέει τα εξής: «Είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, σε σένα που είσαι νοήμων, μνήμων και ηλικιωμένος, δεν ήρθε αυτή η σκέψη: Κι εγώ πράγματι είμαι υποκείμενος στο γήρας, δεν έχω ξεπεράσει το γήρας. Ας κάνω λοιπόν το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν μπόρεσα, σεβάσμιε κύριε, ήμουν αμελής, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, λόγω της αμέλειάς σου δεν έκανες το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου. Πράγματι, άνθρωπε, θα σου κάνουν όπως κάνουν στον αμελή. Αυτή όμως η κακόβουλη πράξη σου δεν έγινε ούτε από τη μητέρα, ούτε από τον πατέρα, ούτε από τον αδελφό, ούτε από την αδελφή, ούτε από φίλους και συμβούλους, ούτε από συγγενείς και ομαίμους, ούτε από ασκητές και βραχμάνους, ούτε από θεότητες· από σένα έγινε αυτή η κακόβουλη πράξη, εσύ θα βιώσεις το αποτέλεσμά της».

264. Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα, αφού τον ανέκρινε, τον εξέτασε και τον νουθέτησε σχετικά με τον δεύτερο θεϊκό αγγελιοφόρο, τον ανακρίνει, τον εξετάζει και τον νουθετεί σχετικά με τον τρίτο θεϊκό αγγελιοφόρο - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων τον τρίτο θεϊκό αγγελιοφόρο να εμφανίζεται;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων γυναίκα ή άνδρα άρρωστο, που υποφέρει, βαριά ασθενή, ξαπλωμένο στα δικά του ούρα και περιττώματα, βυθισμένο σε αυτά, που σηκώνεται από άλλους και ξαπλώνεται από άλλους;» Αυτός λέει τα εξής: «Είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, σε σένα που είσαι νοήμων, μνήμων και ηλικιωμένος, δεν ήρθε αυτή η σκέψη: Κι εγώ πράγματι είμαι υποκείμενος στην ασθένεια, δεν έχω ξεπεράσει την ασθένεια. Ας κάνω λοιπόν το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν μπόρεσα, σεβάσμιε κύριε, ήμουν αμελής, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, λόγω της αμέλειάς σου δεν έκανες το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου. Πράγματι, άνθρωπε, θα σου κάνουν όπως κάνουν στον αμελή. Αυτή όμως η κακόβουλη πράξη σου δεν έγινε ούτε από τη μητέρα, ούτε από τον πατέρα, ούτε από τον αδελφό, ούτε από την αδελφή, ούτε από φίλους και συμβούλους, ούτε από συγγενείς και ομαίμους, ούτε από ασκητές και βραχμάνους, ούτε από θεότητες· από σένα έγινε αυτή η κακόβουλη πράξη, εσύ θα βιώσεις το αποτέλεσμά της».

265. Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα, αφού τον ανέκρινε, τον εξέτασε και τον νουθέτησε σχετικά με τον τρίτο θεϊκό αγγελιοφόρο, τον ανακρίνει, τον εξετάζει και τον νουθετεί σχετικά με τον τέταρτο θεϊκό αγγελιοφόρο - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων τον τέταρτο θεϊκό αγγελιοφόρο να εμφανίζεται;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων τους βασιλιάδες να πιάνουν έναν κλέφτη, έναν κακοποιό, και να του επιβάλλουν διάφορα βασανιστήρια - τον μαστιγώνουν με μαστίγια, τον χτυπούν με βέργες, τον χτυπούν με ρόπαλα, του κόβουν το χέρι, του κόβουν το πόδι, του κόβουν χέρια και πόδια, του κόβουν το αυτί, του κόβουν τη μύτη, του κόβουν αυτιά και μύτη, του κάνουν το βασανιστήριο του καυτού χυλού, του κάνουν το βασανιστήριο του κοχυλιού, του κάνουν το βασανιστήριο του στόματος του Ράχου, του κάνουν το βασανιστήριο του φλεγόμενου στεφανιού, του κάνουν το βασανιστήριο του φλεγόμενου χεριού, του κάνουν το βασανιστήριο των λωρίδων χόρτου, του κάνουν το βασανιστήριο του φλοιώδους ενδύματος, του κάνουν το βασανιστήριο της αντιλόπης, του κάνουν το βασανιστήριο του αγκιστριού κρέατος, του κάνουν το βασανιστήριο του νομίσματος, του κάνουν το βασανιστήριο του καυστικού τριψίματος, του κάνουν το βασανιστήριο του περιστρεφόμενου πασσάλου, του κάνουν το βασανιστήριο του αχυρένιου καθίσματος, τον περιχύνουν με καυτό λάδι, τον δίνουν στα σκυλιά να τον φάνε, τον καρφώνουν ζωντανό σε παλούκι, του κόβουν το κεφάλι με σπαθί;» Αυτός λέει τα εξής: «Είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, σε σένα που είσαι νοήμων, μνήμων και ηλικιωμένος, δεν ήρθε αυτή η σκέψη: Όσοι, λένε, κύριοι, κάνουν κακόβουλες πράξεις, σε αυτούς στην παρούσα ζωή επιβάλλονται τέτοια διάφορα βασανιστήρια, πόσο μάλλον στην επόμενη ζωή! Ας κάνω λοιπόν το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν μπόρεσα, σεβάσμιε κύριε, ήμουν αμελής, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, λόγω της αμέλειάς σου δεν έκανες το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου. Πράγματι, άνθρωπε, θα σου κάνουν όπως κάνουν στον αμελή. Αυτή όμως η κακόβουλη πράξη σου δεν έγινε ούτε από τη μητέρα, ούτε από τον πατέρα, ούτε από τον αδελφό, ούτε από την αδελφή, ούτε από φίλους και συμβούλους, ούτε από συγγενείς και ομαίμους, ούτε από ασκητές και βραχμάνους, ούτε από θεότητες· από σένα έγινε αυτή η κακόβουλη πράξη, εσύ θα βιώσεις το αποτέλεσμά της».

266. Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα, αφού τον ανέκρινε, τον εξέτασε και τον νουθέτησε σχετικά με τον τέταρτο θεϊκό αγγελιοφόρο, τον ανακρίνει, τον εξετάζει και τον νουθετεί σχετικά με τον πέμπτο θεϊκό αγγελιοφόρο - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων τον πέμπτο θεϊκό αγγελιοφόρο να εμφανίζεται;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, δεν είδες μεταξύ των ανθρώπων γυναίκα ή άνδρα νεκρό μία ημέρα ή νεκρό δύο ημέρες ή νεκρό τρεις ημέρες, φουσκωμένο, μελανιασμένο, γεμάτο πύον;» Αυτός λέει τα εξής: «Είδα, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, σε σένα που είσαι νοήμων, μνήμων και ηλικιωμένος, δεν ήρθε αυτή η σκέψη: Κι εγώ πράγματι είμαι υποκείμενος στον θάνατο, δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο. Ας κάνω λοιπόν το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου;» Αυτός λέει τα εξής: «Δεν μπόρεσα, σεβάσμιε κύριε, ήμουν αμελής, σεβάσμιε κύριε».

Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα λέει έτσι - «Άνθρωπε, λόγω της αμέλειάς σου δεν έκανες το καλό με το σώμα, την ομιλία και τον νου. Πράγματι, άνθρωπε, θα σου κάνουν όπως κάνουν στον αμελή. Αυτή όμως η κακόβουλη πράξη σου δεν έγινε ούτε από τη μητέρα, ούτε από τον πατέρα, ούτε από τον αδελφό, ούτε από την αδελφή, ούτε από φίλους και συμβούλους, ούτε από συγγενείς και ομαίμους, ούτε από ασκητές και βραχμάνους, ούτε από θεότητες· από σένα έγινε αυτή η κακόβουλη πράξη, εσύ θα βιώσεις το αποτέλεσμά της».

267. Αυτόν, μοναχοί, ο βασιλιάς Γιάμα, αφού τον ανέκρινε, τον εξέτασε και τον νουθέτησε σχετικά με τον πέμπτο θεϊκό αγγελιοφόρο, σιωπά. Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης του κάνουν το βασανιστήριο που ονομάζεται πενταπλό δέσιμο - καρφώνουν πυρακτωμένο σιδερένιο καρφί στο χέρι, καρφώνουν πυρακτωμένο σιδερένιο καρφί στο δεύτερο χέρι, καρφώνουν πυρακτωμένο σιδερένιο καρφί στο πόδι, καρφώνουν πυρακτωμένο σιδερένιο καρφί στο δεύτερο πόδι, καρφώνουν πυρακτωμένο σιδερένιο καρφί στη μέση του στήθους. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη. Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού τον ξαπλώσουν, τον πελεκούν με τσεκούρια... κ.λπ... αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού τον πιάσουν με τα πόδια προς τα πάνω και το κεφάλι προς τα κάτω, τον πελεκούν με σκεπάρνια... κ.λπ... αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού τον ζέψουν σε άρμα, τον σέρνουν μπρος και πίσω πάνω σε γη φλεγόμενη, αναμμένη, ολόφωτη... κ.λπ... αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης τον ανεβάζουν και τον κατεβάζουν σε μεγάλο βουνό από αναμμένα κάρβουνα, φλεγόμενο, αναμμένο, ολόφωτο... κ.λπ... αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού τον πιάσουν με τα πόδια προς τα πάνω και το κεφάλι προς τα κάτω, τον ρίχνουν σε πυρακτωμένο χάλκινο καζάνι, φλεγόμενο, αναμμένο, ολόφωτο. Αυτός εκεί βράζει βγάζοντας αφρό. Αυτός εκεί, βράζοντας και βγάζοντας αφρό, μια πηγαίνει προς τα πάνω, μια πηγαίνει προς τα κάτω, μια πηγαίνει οριζοντίως. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη. Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης τον ρίχνουν στη μεγάλη κόλαση. Αυτή όμως, μοναχοί, η μεγάλη κόλαση -

268. «Σε εκείνη τη μεγάλη κόλαση, μοναχοί, η φλόγα σηκώνεται από τον ανατολικό τοίχο και χτυπά στον δυτικό τοίχο, η φλόγα σηκώνεται από τον δυτικό τοίχο και χτυπά στον ανατολικό τοίχο, η φλόγα σηκώνεται από τον βόρειο τοίχο και χτυπά στον νότιο τοίχο, η φλόγα σηκώνεται από τον νότιο τοίχο και χτυπά στον βόρειο τοίχο, η φλόγα σηκώνεται από κάτω και χτυπά πάνω, η φλόγα σηκώνεται από πάνω και χτυπά κάτω. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Μοναχοί, έρχεται ο καιρός, που κάποτε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η ανατολική πύλη εκείνης της μεγάλης κόλασης ανοίγει. Αυτός εκεί τρέχει με γρήγορη ταχύτητα. Καθώς αυτός τρέχει με γρήγορη ταχύτητα, καίγεται η επιδερμίδα του, καίγεται το δέρμα του, καίγεται η σάρκα του, καίγονται οι τένοντές του, τα οστά του καπνίζουν, και όταν σηκώνεται είναι ακριβώς το ίδιο. Και όταν, μοναχοί, αυτός φτάνει κοντά, τότε εκείνη η πύλη κλείνει. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Μοναχοί, έρχεται ο καιρός, που κάποτε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η δυτική πύλη εκείνης της μεγάλης κόλασης ανοίγει... κ.λπ... η βόρεια πύλη ανοίγει... κ.λπ... η νότια πύλη ανοίγει. Αυτός εκεί τρέχει με γρήγορη ταχύτητα. Καθώς αυτός τρέχει με γρήγορη ταχύτητα, καίγεται η επιδερμίδα του, καίγεται το δέρμα του, καίγεται η σάρκα του, καίγονται οι τένοντές του, τα οστά του καπνίζουν, και όταν σηκώνεται είναι ακριβώς το ίδιο. Και όταν, μοναχοί, αυτός φτάνει κοντά, τότε εκείνη η πύλη κλείνει. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Μοναχοί, έρχεται ο καιρός, που κάποτε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η ανατολική πύλη εκείνης της μεγάλης κόλασης ανοίγει. Αυτός εκεί τρέχει με γρήγορη ταχύτητα. Καθώς αυτός τρέχει με γρήγορη ταχύτητα, καίγεται η επιδερμίδα του, καίγεται το δέρμα του, καίγεται η σάρκα του, καίγονται οι τένοντές του, τα οστά του καπνίζουν, και όταν σηκώνεται είναι ακριβώς το ίδιο. Αυτός βγαίνει από εκείνη την πύλη.

269. «Σε άμεση εγγύτητα με εκείνη τη μεγάλη κόλαση, μοναχοί, υπάρχει μια μεγάλη κόλαση περιττωμάτων. Αυτός πέφτει εκεί. Σε εκείνη την κόλαση περιττωμάτων, μοναχοί, έμβια όντα με στόματα σαν βελόνες κόβουν την επιδερμίδα, αφού κόψουν την επιδερμίδα κόβουν τη σάρκα, αφού κόψουν τη σάρκα κόβουν το κρέας, αφού κόψουν το κρέας κόβουν τους τένοντες, αφού κόψουν τους τένοντες κόβουν τα οστά, αφού κόψουν τα οστά τρώνε τον μυελό των οστών. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Σε άμεση εγγύτητα με εκείνη την κόλαση περιττωμάτων, μοναχοί, υπάρχει μια μεγάλη κόλαση αναμμένων καρβούνων. Αυτός πέφτει εκεί. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Σε άμεση εγγύτητα με εκείνη την κόλαση αναμμένων καρβούνων, μοναχοί, υπάρχει ένα μεγάλο δάσος σιμπαλί που υψώνεται μια γιότζανα προς τα πάνω, με αγκάθια δεκαέξι δακτύλων, φλεγόμενο, αναμμένο, ολόφωτο. Εκεί τον ανεβάζουν και τον κατεβάζουν. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Σε άμεση εγγύτητα με εκείνο το δάσος σιμπαλί, μοναχοί, υπάρχει ένα μεγάλο δάσος με φύλλα σαν σπαθιά. Αυτός εισέρχεται εκεί. Τα φύλλα του, κινούμενα από τον άνεμο, πέφτοντας του κόβουν το χέρι, του κόβουν το πόδι, του κόβουν χέρια και πόδια, του κόβουν το αυτί, του κόβουν τη μύτη, του κόβουν αυτιά και μύτη. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

«Σε άμεση εγγύτητα με εκείνο το δάσος με φύλλα σαν σπαθιά, μοναχοί, υπάρχει ένας μεγάλος ποταμός με καυστικό νερό. Αυτός πέφτει εκεί. Αυτός εκεί παρασύρεται με το ρεύμα, παρασύρεται αντίθετα στο ρεύμα, παρασύρεται και με το ρεύμα και αντίθετα στο ρεύμα. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

270. Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού τον ανέσυραν με αγκίστρι και τον τοποθέτησαν στη στεριά, είπαν έτσι: «Άνθρωπε, τι ποθείς;» Αυτός λέει τα εξής: «Πεινώ, σεβάσμιε κύριε». Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού ανοίξουν το στόμα του με πυρακτωμένη σιδερένια σούβλα, φλεγόμενη, αναμμένη, ολόφωτη, ρίχνουν στο στόμα του πυρακτωμένη σιδερένια σφαίρα, φλεγόμενη, αναμμένη, ολόφωτη. Αυτή καίει τα χείλη του, καίει το στόμα του, καίει τον λαιμό του, καίει το στήθος του, και παίρνοντας μαζί τα έντερα και τα εντόσθια βγαίνει από κάτω. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη.

Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης είπαν έτσι: «Άνθρωπε, τι ποθείς;» Αυτός λέει τα εξής: «Διψώ, σεβάσμιε κύριε». Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης, αφού ανοίξουν το στόμα του με πυρακτωμένη σιδερένια σούβλα, φλεγόμενη, αναμμένη, ολόφωτη, χύνουν στο στόμα του πυρακτωμένο χαλκό, φλεγόμενο, αναμμένο, ολόφωτο. Αυτός καίει τα χείλη του, καίει το στόμα του, καίει τον λαιμό του, καίει το στήθος του, και παίρνοντας μαζί τα έντερα και τα εντόσθια βγαίνει από κάτω. Αυτός εκεί βιώνει οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα αισθήματα, και δεν πεθαίνει μέχρι να εξαντληθεί εκείνη η κακόβουλη πράξη. Αυτόν, μοναχοί, οι φύλακες της κόλασης τον ρίχνουν πάλι στη μεγάλη κόλαση.

Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, στον βασιλιά Γιάμα ήρθε αυτή η σκέψη: «Όσοι, λένε, κύριοι, κάνουν κακόβουλες και φαύλες πράξεις στον κόσμο, σε αυτούς επιβάλλονται τέτοια διάφορα βασανιστήρια. Αχ, μακάρι εγώ να αποκτούσα ανθρώπινη ύπαρξη. Και ο Τατχάγκατα να εγειρόταν στον κόσμο, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος. Και εγώ να υπηρετούσα εκείνον τον Ευλογημένο. Και εκείνος ο Ευλογημένος να μου δίδασκε τη Διδασκαλία. Και εγώ να κατανοούσα τη Διδασκαλία εκείνου του Ευλογημένου». Αυτό όμως εγώ, μοναχοί, δεν το λέω επειδή το άκουσα από κάποιον άλλο ασκητή ή βραχμάνο, αλλά αυτό ακριβώς που ο ίδιος γνώρισα, ο ίδιος είδα, ο ίδιος κατανόησα, αυτό ακριβώς εγώ λέω.

271. Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Αφού είπε αυτά, ο Καλότυχος, ο Διδάσκαλος, είπε επιπλέον αυτό:

Τέλος της ομιλίας Ντεβαντούτα, δέκατη.