8.
Η ομιλία για τον φυσητή του κοχυλιού
360.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Ναλάντα, στο άλσος μανγκοδέντρων του Παβάρικα.
Τότε ο Ασιμπαντχακαπούττα, ο αρχηγός του χωριού, μαθητής των Τζαϊν, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, κάθισε στο πλάι.
Στον Ασιμπαντχακαπούττα, τον αρχηγό του χωριού, που καθόταν στο πλάι, ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Πώς άραγε, αρχηγέ του χωριού, ο Τζαϊν Νατάπουττα διδάσκει τη Διδασκαλία στους μαθητές;»
«Έτσι λοιπόν, σεβάσμιε κύριε, ο Τζαϊν Νατάπουττα διδάσκει τη Διδασκαλία στους μαθητές:
'Όποιος σκοτώνει έμβιο ον, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση· όποιος παίρνει κάτι μη δοσμένο, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση· όποιος συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση· όποιος ψεύδεται, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση.
Σε ό,τι κυρίως διαμένει κανείς, από εκείνο οδηγείται'.
Έτσι λοιπόν, σεβάσμιε κύριε, ο Τζαϊν Νατάπουττα διδάσκει τη Διδασκαλία στους μαθητές».
«'Σε ό,τι κυρίως διαμένει κανείς, από εκείνο οδηγείται', αν αυτό είναι έτσι, αρχηγέ του χωριού, κανείς δεν θα είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση, σύμφωνα με τα λόγια του Τζαϊν Νατάπουττα».
«Τι νομίζεις, αρχηγέ του χωριού, εκείνος ο άνθρωπος που σκοτώνει έμβια όντα, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, ποια περίοδος είναι μεγαλύτερη, εκείνη κατά την οποία σκοτώνει έμβιο ον ή εκείνη κατά την οποία δεν σκοτώνει έμβιο ον;» «Εκείνος, σεβάσμιε κύριε, ο άνθρωπος που σκοτώνει έμβια όντα, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, μικρότερη είναι η περίοδος κατά την οποία σκοτώνει έμβιο ον, ενώ πράγματι μεγαλύτερη είναι η περίοδος κατά την οποία δεν σκοτώνει έμβιο ον». «'Σε ό,τι κυρίως διαμένει κανείς, από εκείνο οδηγείται', αν αυτό είναι έτσι, αρχηγέ του χωριού, κανείς δεν θα είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση, σύμφωνα με τα λόγια του Τζαϊν Νατάπουττα».
«Τι νομίζεις, αρχηγέ του χωριού, εκείνος ο άνθρωπος που παίρνει το μη δοσμένο, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, ποια περίοδος είναι μεγαλύτερη, εκείνη κατά την οποία παίρνει το μη δοσμένο ή εκείνη κατά την οποία δεν παίρνει το μη δοσμένο;» «Εκείνος, σεβάσμιε κύριε, ο άνθρωπος που παίρνει το μη δοσμένο, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, μικρότερη είναι η περίοδος κατά την οποία παίρνει το μη δοσμένο, ενώ πράγματι μεγαλύτερη είναι η περίοδος κατά την οποία δεν παίρνει το μη δοσμένο». «'Σε ό,τι κυρίως διαμένει κανείς, από εκείνο οδηγείται', αν αυτό είναι έτσι, αρχηγέ του χωριού, κανείς δεν θα είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση, σύμφωνα με τα λόγια του Τζαϊν Νατάπουττα».
«Τι νομίζεις, αρχηγέ του χωριού, εκείνος ο άνθρωπος που συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, ποια περίοδος είναι μεγαλύτερη, εκείνη κατά την οποία συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές ή εκείνη κατά την οποία δεν συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές;» «Εκείνος, σεβάσμιε κύριε, ο άνθρωπος που συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, μικρότερη είναι η περίοδος κατά την οποία συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές, ενώ πράγματι μεγαλύτερη είναι η περίοδος κατά την οποία δεν συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές». «'Σε ό,τι κυρίως διαμένει κανείς, από εκείνο οδηγείται', αν αυτό είναι έτσι, αρχηγέ του χωριού, κανείς δεν θα είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση, σύμφωνα με τα λόγια του Τζαϊν Νατάπουττα».
«Τι νομίζεις, αρχηγέ του χωριού, εκείνος ο άνθρωπος που είναι ψεύτης, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, ποια περίοδος είναι μεγαλύτερη, εκείνη κατά την οποία ψεύδεται ή εκείνη κατά την οποία δεν ψεύδεται;» «Εκείνος, σεβάσμιε κύριε, ο άνθρωπος που είναι ψεύτης, αναφορικά με τις διάφορες περιόδους της νύχτας ή της ημέρας, μικρότερη είναι η περίοδος κατά την οποία ψεύδεται, ενώ πράγματι μεγαλύτερη είναι η περίοδος κατά την οποία δεν ψεύδεται». «'Σε ό,τι κυρίως διαμένει κανείς, από εκείνο οδηγείται', αν αυτό είναι έτσι, αρχηγέ του χωριού, κανείς δεν θα είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση, σύμφωνα με τα λόγια του Τζαϊν Νατάπουττα».
«Εδώ, αρχηγέ του χωριού, κάποιος Διδάσκαλος έχει αυτήν την άποψη και αυτήν την πεποίθηση: 'Όποιος σκοτώνει έμβιο ον, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση· όποιος παίρνει κάτι μη δοσμένο, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση· όποιος συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση· όποιος ψεύδεται, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση'. Σε εκείνον τον Διδάσκαλο, αρχηγέ του χωριού, ένας μαθητής έχει πίστη. Αυτός σκέφτεται: 'Ο Διδάσκαλός μου έχει αυτήν την άποψη και αυτήν την πεποίθηση: όποιος σκοτώνει έμβιο ον, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση. Υπάρχει όμως έμβιο ον που έχει σκοτωθεί από μένα· και εγώ είμαι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση' - αποκτά αυτήν την άποψη. Αυτός, αρχηγέ του χωριού, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνα τα λόγια, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνη τη σκέψη, χωρίς να απαρνηθεί εκείνη την άποψη, σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στην κόλαση. 'Ο Διδάσκαλός μου έχει αυτήν την άποψη και αυτήν την πεποίθηση: όποιος παίρνει κάτι μη δοσμένο, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση. Υπάρχει όμως μη δοσμένο που έχει παρθεί από μένα· και εγώ είμαι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση' - αποκτά αυτήν την άποψη. Αυτός, αρχηγέ του χωριού, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνα τα λόγια, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνη τη σκέψη, χωρίς να απαρνηθεί εκείνη την άποψη, σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στην κόλαση. 'Ο Διδάσκαλός μου έχει αυτήν την άποψη και αυτήν την πεποίθηση: όποιος συμπεριφέρεται λανθασμένα στις αισθησιακές ηδονές, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση'. Υπάρχει όμως λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά που έχει διαπραχθεί από μένα. 'Και εγώ είμαι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση' - αποκτά αυτήν την άποψη. Αυτός, αρχηγέ του χωριού, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνα τα λόγια, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνη τη σκέψη, χωρίς να απαρνηθεί εκείνη την άποψη, σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στην κόλαση. 'Ο Διδάσκαλός μου έχει αυτήν την άποψη και αυτήν την πεποίθηση: όποιος ψεύδεται, όλος αυτός είναι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση'. Υπάρχει όμως ψέμα που έχει ειπωθεί από μένα. 'Και εγώ είμαι προορισμένος για τον κόσμο της αθλιότητας, καταδικασμένος στην Κόλαση' - αποκτά αυτήν την άποψη. Αυτός, αρχηγέ του χωριού, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνα τα λόγια, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνη τη σκέψη, χωρίς να απαρνηθεί εκείνη την άποψη, σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στην κόλαση.
«Εδώ επίσης, αρχηγέ του χωριού, ο Τατχάγκατα εγείρεται στον κόσμο, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, ο τέλειος στην αληθινή γνώση και στην καλή συμπεριφορά, ο Καλότυχος, ο γνώστης του κόσμου, ο ανυπέρβλητος οδηγός των ανθρώπων που πρέπει να εκπαιδευτούν, ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος. Αυτός με πολλούς τρόπους επικρίνει και επιπλήττει τον φόνο έμβιων όντων, και λέει: "Απέχετε από τον φόνο έμβιων όντων". Επικρίνει και επιπλήττει τη λήψη του μη δοσμένου, και λέει: "Απέχετε από τη λήψη του μη δοσμένου". Επικρίνει και επιπλήττει τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, και λέει: "Απέχετε από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά". Επικρίνει και επιπλήττει την ψευδολογία, και λέει: "Απέχετε από την ψευδολογία". Σε εκείνον τον Διδάσκαλο, αρχηγέ του χωριού, ένας μαθητής έχει πίστη. Αυτός σκέφτεται έτσι - "Ο Ευλογημένος πράγματι με πολλούς τρόπους επικρίνει και επιπλήττει τον φόνο έμβιων όντων, και λέει: 'Απέχετε από τον φόνο έμβιων όντων'. Υπάρχει όμως έμβιο ον που έχω σκοτώσει, τόσο ή τόσο. Όποιο όμως έμβιο ον έχω σκοτώσει, τόσο ή τόσο, αυτό δεν είναι σωστό, αυτό δεν είναι καλό. Αν εγώ όμως μετανιώσω εξαιτίας αυτού. Αυτή η κακόβουλη πράξη μου δεν θα γίνει άπρακτη". Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, εγκαταλείπει εκείνον ακριβώς τον φόνο έμβιων όντων. Και στο μέλλον απέχει από τον φόνο έμβιων όντων. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης πράξης. Έτσι υπάρχει η υπέρβαση αυτής της κακόβουλης πράξης.
"Ο Ευλογημένος πράγματι με πολλούς τρόπους επικρίνει και επιπλήττει τη λήψη του μη δοσμένου, και λέει: 'Απέχετε από τη λήψη του μη δοσμένου'. Υπάρχει όμως μη δοσμένο που έχω πάρει, τόσο ή τόσο. Όποιο όμως μη δοσμένο έχω πάρει, τόσο ή τόσο, αυτό δεν είναι σωστό, αυτό δεν είναι καλό. Αν εγώ όμως μετανιώσω εξαιτίας αυτού, αυτή η κακόβουλη πράξη μου δεν θα γίνει άπρακτη". Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, εγκαταλείπει εκείνη ακριβώς τη λήψη του μη δοσμένου. Και στο μέλλον απέχει από τη λήψη του μη δοσμένου. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης πράξης. Έτσι υπάρχει η υπέρβαση αυτής της κακόβουλης πράξης.
"Ο Ευλογημένος όμως με πολλούς τρόπους επικρίνει και επιπλήττει τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, και λέει: 'Απέχετε από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά'. Υπάρχει όμως λανθασμένη συμπεριφορά στις αισθησιακές ηδονές που έχω διαπράξει, τόση ή τόση. Όποια όμως λανθασμένη συμπεριφορά στις αισθησιακές ηδονές έχω διαπράξει, τόση ή τόση, αυτό δεν είναι σωστό, αυτό δεν είναι καλό. Αν εγώ όμως μετανιώσω εξαιτίας αυτού, αυτή η κακόβουλη πράξη μου δεν θα γίνει άπρακτη". Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, εγκαταλείπει εκείνη ακριβώς τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, και στο μέλλον απέχει από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης πράξης. Έτσι υπάρχει η υπέρβαση αυτής της κακόβουλης πράξης.
«Ο Ευλογημένος πράγματι με πολλούς τρόπους επικρίνει και αποδοκιμάζει την ψευδολογία, και λέει: "Απέχετε από την ψευδολογία". Υπάρχει όμως ψέμα που έχω πει, λίγο ή πολύ. Ό,τι όμως ψέμα έχω πει, λίγο ή πολύ, αυτό δεν είναι σωστό, αυτό δεν είναι καλό. Αν εγώ όμως μετανιώσω εξαιτίας αυτού, αυτή η κακόβουλη πράξη μου δεν θα γίνει άπρακτη". Αυτός, αφού αναλογιστεί έτσι, εγκαταλείπει εκείνη την ψευδολογία, και στο μέλλον απέχει από την ψευδολογία. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης πράξης. Έτσι υπάρχει η υπέρβαση αυτής της κακόβουλης πράξης.
«Αυτός, έχοντας εγκαταλείψει τον φόνο έμβιων όντων, απέχει από τον φόνο έμβιων όντων. Έχοντας εγκαταλείψει τη λήψη του μη δοσμένου, απέχει από τη λήψη του μη δοσμένου. Έχοντας εγκαταλείψει τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά, απέχει από τη λανθασμένη σεξουαλική συμπεριφορά. Έχοντας εγκαταλείψει την ψευδολογία, απέχει από την ψευδολογία. Έχοντας εγκαταλείψει τη διχαστική ομιλία, απέχει από τη διχαστική ομιλία. Έχοντας εγκαταλείψει τη σκληρή ομιλία, απέχει από τη σκληρή ομιλία. Έχοντας εγκαταλείψει τη φλυαρία, απέχει από τη φλυαρία. Έχοντας εγκαταλείψει την πλεονεξία, δεν είναι πλεονέκτης. Έχοντας εγκαταλείψει τον θυμό και τη μοχθηρία, δεν έχει κακόβουλο νου. Έχοντας εγκαταλείψει τη λανθασμένη άποψη, έχει ορθή άποψη.
«Αυτός λοιπόν, αρχηγέ του χωριού, ο ευγενής μαθητής, έτσι απαλλαγμένος από πλεονεξία, απαλλαγμένος από θυμό, χωρίς σύγχυση, με πλήρη επίγνωση και μνήμων, με νου συνοδευόμενο από φιλικότητα, έχοντας διαπεράσει μια κατεύθυνση, διαμένει· ομοίως τη δεύτερη, ομοίως την τρίτη, ομοίως την τέταρτη. Έτσι προς τα πάνω, προς τα κάτω, οριζοντίως, παντού, σε όλους τους εαυτούς, ολόκληρο τον κόσμο, με νου συνοδευόμενο από φιλικότητα, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία, έχοντας διαπεράσει, διαμένει. Όπως, αρχηγέ του χωριού, ένας δυνατός φυσητής κόχλου θα μπορούσε να ειδοποιήσει τις τέσσερις κατευθύνσεις χωρίς δυσκολία· ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αρχηγέ του χωριού, όταν η απελευθέρωση του νου μέσω της φιλικότητας έχει αναπτυχθεί έτσι, έχει καλλιεργηθεί έτσι, οποιαδήποτε πράξη περιορισμένη δεν παραμένει εκεί, δεν επιμένει εκεί.
«Αυτός λοιπόν, αρχηγέ του χωριού, ο ευγενής μαθητής, έτσι απαλλαγμένος από πλεονεξία, απαλλαγμένος από θυμό, χωρίς σύγχυση, με πλήρη επίγνωση και μνήμων, με νου συνοδευόμενο από συμπόνια... κ.λπ... με νου συνοδευόμενο από αλτρουιστική χαρά... κ.λπ... Με νου συνοδευόμενο από αταραξία, έχοντας διαπεράσει μια κατεύθυνση, διαμένει· ομοίως τη δεύτερη, ομοίως την τρίτη, ομοίως την τέταρτη. Έτσι προς τα πάνω, προς τα κάτω, οριζοντίως, παντού, σε όλους τους εαυτούς, ολόκληρο τον κόσμο, με νου συνοδευόμενο από αταραξία, ευρύ, εξυψωμένο, απεριόριστο, χωρίς έχθρα, χωρίς κακία, έχοντας διαπεράσει, διαμένει. Όπως, αρχηγέ του χωριού, ένας δυνατός φυσητής κόχλου θα μπορούσε να ειδοποιήσει τις τέσσερις κατευθύνσεις χωρίς δυσκολία· ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αρχηγέ του χωριού, όταν η απελευθέρωση του νου μέσω αταραξίας έχει αναπτυχθεί έτσι, έχει καλλιεργηθεί έτσι, οποιαδήποτε πράξη περιορισμένη δεν παραμένει εκεί, δεν επιμένει εκεί». Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Ασιμπαντχακαπούττα, ο αρχηγός του χωριού, είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... Ας με θεωρεί ο Ευλογημένος λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Όγδοη.